Misia i zaczarowane gwiazdy

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała czarownica Misia. Miała zadarty nos, pełno piegów i miotłę, która uwielbiała fruwać, choć czasem wpadała na gałęzie. Misia dopiero uczyła się czarować, ale najbardziej kochała, gdy jej zaklęcia wywoływały uśmiech na czyjejś twarzy.

Pewnego wieczoru Misia wyjrzała przez okno i zobaczyła, że chmurki na niebie są smutne – wisiały nisko i prawie płakały. „Ojej, chmurki są zasmucone, bo nie wiedzą, jak rozbłysnąć gwiazdom” – szepnęła. Misia postanowiła pomóc.

Wzięła swoją różdżkę z muszelką i zaczęła szeptać zaklęcia. Najpierw chciała, żeby gwiazdy same wyskoczyły na niebo, ale nic się nie stało. Potem spróbowała inaczej – puknęła w miotłę i powiedziała: „Hop, hop, gwiazdki, świećcie mocno, by każdej chmurce było radośno!” – i wtedy na niebie pojawiły się małe, błyszczące punkciki.

Chmurki uśmiechnęły się, a jedna z nich zeszła niżej i zapytała: „Misiu, a mogłabyś pomóc też innym? Moja siostra, chmurka Amelka, zgubiła swój srebrny płaszczyk i teraz jest jej zimno.” Misia bez wahania skinęła głową.

Poleciała na miotle na sam czubek lasu, gdzie mieszkała chmurka Amelka. Rzeczywiście, trzęsła się z zimna i kropiły z niej drobne krople deszczu. Misia zaklęła: „Nie bój się, mała chmurko, zaraz cię ogrzeję.” Wyjęła z kieszeni ciepły, promienny proszek i wysypała go na Amelkę. W jednej chwili płaszczyk stał się srebrny i miękki, a chmurka przestała płakać.

„Dziękuję, Misiu! Jesteś prawdziwą przyjaciółką!” – zawołała Amelka i odleciała, tańcząc z radości. Misia poczuła, że jej serce robi się ciepłe i lekkie jak piórko. Zrozumiała, że magia jest wtedy najsilniejsza, gdy sprawia, że inni są szczęśliwi.

Gdy wróciła do domku, na niebie świeciły już setki gwiazd, a chmurki układały się do snu. Misia umyła ząbki, włożyła nocną koszulkę w gwiazdki i przytuliła się do pluszowej miotły. „Dzisiaj był dobry dzień” – szepnęła i zamknęła oczy.

W pokoju zapanowała cisza, a przez okno wpadało miękkie, srebrne światło księżyca. Misia już spała, a nad jej głową wirowały malutkie iskierki – to magia przyjaźni czuwała nad nią do samego rana. Dobranoc, mały odkrywco. Niech twoje sny będą pełne uśmiechniętych chmurek i ciepłych gwiazd.