Bajka o Czarodziejce Iskierce, która zgubiła swój blask

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych tęcz i tańczących chmur, mieszkała młoda czarodziejka o imieniu Iskierka. Miała długie, srebrzyste włosy i różdżkę, która iskrzyła się milionem drobnych gwiazdek. Każdego ranka Iskierka budziła się i sprawdzała, czy jej blask wciąż jest tak samo mocny – bo przecież czarodziejka bez blasku nie byłaby prawdziwą czarodziejką, prawda?

Pewnego dnia, kiedy Iskierka próbowała wyczarować dla swojego przyjaciela, krasnoludka Kacperka, złoty kwiatuszek, jej różdżka zaciągnęła się i... zgasła. Żadnego iskierki, żadnego blasku, ani jednej gwiazdki. Iskierka spojrzała na swoją różdżkę z przerażeniem. 'O nie!' – szepnęła. 'Mój blask zniknął! Już nie jestem prawdziwą czarodziejką!'

Kacperek, który był mały, ale bardzo mądry, pokręcił głową. 'Iskierko, blask to nie wszystko. Może po prostu potrzebujesz odpocząć?' Ale Iskierka nie chciała słuchać. Wyruszyła w podróż, by odzyskać swój blask. Szła przez Łąkę Śmiejących się Stokrotek, minęła Most Westchnień i dotarła do Jaskini Ech.

W jaskini spotkała smutną wróżkę o przygaszonych skrzydłach. 'Pomóż mi, proszę' – poprosiła wróżka. 'Moje skrzydła straciły kolor, a jutro mam urodziny mojej przyjaciółki. Nie mam nic, co mógłbym jej podarować.' Iskierka poczuła, jak w jej sercu robi się ciepło. Zapomniała na chwilę o swoim blasku i zaczęła rozmawiać z wróżką o tym, co lubi jej przyjaciółka.

Wtedy stało się coś niezwykłego: z czubka różdżki Iskierki wystrzeliła maleńka, złota iskierka! Iskierka spojrzała zdumiona. 'To przez ciebie!' – powiedziała do wróżki. 'Kiedy chciałam ci pomóc, mój blask wrócił!' Wróżka uśmiechnęła się, a jej skrzydła nagle rozbłysły wszystkimi kolorami tęczy.

Iskierka zrozumiała, że blask nie pochodzi z różdżki ani z gwiazdek, ale z serca, które chce pomagać innym. Od tego dnia, zamiast martwić się o swój blask, Iskierka szukała kogoś, komu mogłaby pomóc – i wtedy jej magia działała najlepiej.

Gdy wieczorem Iskierka wróciła do swojej kryształowej wieży, usiadła na parapecie i spojrzała w niebo. Gwiazdy mrugały do niej przyjaźnie, a księżyc układał się do snu. Iskierka ziewnęła, położyła głowę na poduszce z wieczornej mgły i szepnęła: 'Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, przyjaciele.' I zasnęła spokojnie, wiedząc, że największa magia jest w niej samej.