Figiel i czarodziejski cień

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie wszystkie dachy były czerwone, a ogrody pełne słoneczników, mieszkał mały czarny kotek o imieniu Figiel. Figiel miał miękką, lśniącą sierść jak nocne niebo bez księżyca i wielkie, zielone oczy, które świeciły w ciemności. Był bardzo wesołym i ciekawskim kotkiem, ale często czuł się samotny, bo inne zwierzęta bały się go trochę z powodu jego czarnego futerka.

Pewnego słonecznego popołudnia Figiel postanowił wybrać się na łąkę za miastem. Spotkał tam Basię, ruda wiewiórkę, która zbierała orzechy. „Cześć, Basiu! Możesz pobawić się ze mną w chowanego?” – zapytał Figiel. Wiewiórka spojrzała na niego niepewnie. „Eee… ty jesteś cały czarny. A co jeśli zgubisz się w cieniu? Nie znajdę cię!” – powiedziała i uciekła na drzewo.

Figiel poszedł dalej i zobaczył Zygmunta, szarego zająca, który skakał po łące. „Zygmuncie, zagrasz ze mną w berka?” – zapytał. Zając zatrzymał się i zmarszczył nos. „Jesteś czarny jak węgiel. Gdybyś schował się w nocy, nikt by cię nie znalazł. To nie fair!” – odpowiedział i pogalopował w drugą stronę.

Kotek usiadł smutny na kamieniu i westchnął. „Dlaczego wszyscy się mnie boją? Moje czarne futerko jest przecież takie miękkie i miłe.” Nagle usłyszał cichy głosik. To była Mela, mała myszka polna, która wyglądała zza krzaka. „Ja się ciebie nie boję, Figlu. Chciałabym się z tobą bawić, ale jestem taka mała, że zawsze przegrywam w chowanego.”

Figiel uśmiechnął się szeroko. „To świetnie! Zagramy razem. Ja będę szukał, a ty się schowaj.” Mela schowała się za źdźbłem trawy, ale Figiel od razu ją znalazł. „Teraz twoja kolej” – powiedział i pobiegł w stronę cienia wielkiego dębu. Mela szukała i szukała, ale nigdzie nie mogła go znaleźć. W końcu Figiel zawołał: „Jestem tutaj, w cieniu pod drzewem! Widzisz, moje czarne futerko sprawia, że świetnie się maskuję. To moja supermoc!”

Mela klasnęła w łapki. „Niesamowite! Jesteś jak mały cień, który potrafi znikać.” Figiel wyjaśnił, że bycie czarnym nie jest wcale złe – pomaga mu polować na myszy (choć on wolał się z nimi przyjaźnić) i chować się przed deszczem. „Chodź, pokażę ci, jak wykorzystać swoją inność do zabawy.”

Wkrótce dołączyły do nich Basia i Zygmunt, którzy z daleka obserwowali, jak Figiel i Mela świetnie się bawią. „Przepraszamy, Figlu. Myśleliśmy, że twoje czarne futerko to coś strasznego, ale ty jesteś po prostu wyjątkowy” – powiedziała Basia. Od tego dnia wszystkie zwierzęta bawiły się razem, a Figiel uczył je, jak wykorzystywać swoje różnice – rude ogonki, szare futerka czy małe rozmiary – do wspaniałych zabaw. Każdy był inny, ale każdy miał coś wyjątkowego.