Mirabelka i zaczarowany kamień

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie ukrytym za tęczowymi górami, mieszkała mała czarodziejka o imieniu Mirabelka.

Mirabelka miała długie, srebrne włosy i różową szatę usianą błyszczącymi gwiazdkami. Każdego dnia uczyła się nowych zaklęć z książki, którą dostała od swojej babci. Ale często czary nie wychodziły jej tak, jak chciała – zamiast kolorowych motyli pojawiały się bańki mydlane, a zamiast ciasta – wielkie pierogi.

Pewnego słonecznego poranka Mirabelka znalazła w ogrodzie mały, okrągły kamień. Kamień był ciepły i świecił delikatnym, złotym światłem. Gdy go podniosła, usłyszała cichy szept: „Jestem kamieniem dobrych uczynków. Spełnię każde życzenie, jeśli tylko będzie ono dla kogoś dobre.”

Mirabelka postanowiła wypróbować kamień. Zobaczyła małego ptaszka z obolałym skrzydłem. Szepnęła zaklęcie, a kamień zajaśniał. Po chwili ptaszek mógł znów fruwać i zaśpiewał jej piosenkę dziękczynienia.

Następnego dnia w pałacu mała księżniczka Rózia zgubiła swoją ukochaną lalkę. Mirabelka przyłożyła kamień do serca i pomyślała o lalce. Kamień zaiskrzył i nagle lalka pojawiła się w koronie drzewa, tuż obok płaczącej Rózi. Księżniczka uściskała Mirabelkę z radości.

Potem Mirabelka pomogła suchemu ogrodowi wróżki Polany. Wystarczyło, że dotknęła ziemi kamieniem, a wokół wyrosły kolorowe kwiaty i soczysta trawa. Wszyscy mieszkańcy królestwa zachwycali się jej magią.

Pewnego dnia kamień przestał świecić. Mirabelka zasmuciła się – myślała, że straciła swoją moc. Próbowała wszystkich zaklęć, ale kamień pozostał szary i zimny. Płakała, bo bała się, że nie będzie już mogła nikomu pomóc.

Wtedy podeszła do niej babcia i przytuliła ją. „Mirabelko – powiedziała łagodnie – kamień tylko przypominał ci o tym, co nosisz w sercu. Prawdziwa magia to twoja dobroć i chęć niesienia pomocy. Kamień już spełnił swoje zadanie.”

Mirabelka uśmiechnęła się i spojrzała w niebo. Zrozumiała, że nie potrzebuje kamienia, by czynić dobro. Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać, położyła się do łóżka, przytuliła pluszowego misia i cicho szepnęła: „Dobranoc, świecie. Jutro znów będę pomagać.” I zasnęła spokojnie, czując ciepło w sercu.