Karmel, czarny kotek

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał czarny kotek o imieniu Karmel. Miał lśniącą, czarną sierść i wielkie, zielone oczy. Karmel był bardzo ostrożnym kotkiem – bał się ciemności i unikał nowych przygód.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Karmel usłyszał ciche wołanie z ogrodu. To była mała wiewiórka o imieniu Tosia. „Karmelu, chodź zobaczyć coś pięknego!” – zawołała. Karmel nieśmiało wyjrzał przez okno. „Ale tam jest ciemno” – mruknął. „Właśnie o to chodzi” – odparła Tosia z uśmiechem.

Karmel zebrał całą odwagę i wyszedł na dwór. Tosia zaprowadziła go na polanę, gdzie rosły świetliki. „Spójrz, Karmelu, one nie boją się ciemności, bo wiedzą, że mają w sobie światło” – powiedziała wiewiórka. Karmel patrzył zachwycony, jak malutkie iskierki tańczą w powietrzu. „Ja też bym chciał mieć takie światło” – szepnął.

Wtedy z krzaków wyłoniła się stara sowa Mądrala. „Każdy ma w sobie coś wyjątkowego, kotku. Ty masz śliczną, czarną sierść, która w nocy czyni cię niemal niewidzialnym. To twoja supermoc!” – powiedziała sowa. Karmel spojrzał na swoje łapki. „Niewidzialny? W ciemności?” – zdziwił się.

Sowa opowiedziała mu o gwiazdach, które są najpiękniejsze właśnie w nocy. „Czerń nie musi być straszna – może być tajemnicza i pełna magii. Gdyby nie noc, nigdy nie zobaczylibyśmy gwiazd” – dodała. Karmel uniósł głowę i ujrzał na niebie mnóstwo błyszczących punkcików. Poczuł, że jego czarne futerko jest częścią tej ciszy i piękna.

Od tamtej pory Karmel przestał bać się zmierzchu. Każdego wieczoru wychodził na spacer z Tosią i słuchał opowieści sowy. Nauczył się, że bycie innym to nie wada, ale dar. Gdy inne kotki spały, on biegał po łące, a jego czarna sylwetka zlewała się z mrokiem, jakby był małym cieniem pełnym odwagi.

Pewnej nocy Tosia podarowała Karmelowi mały, srebrny dzwoneczek. „Zawieś go na szyi, a zawsze będziesz pamiętał, że masz w sobie światło” – powiedziała. Karmel przyjął prezent z wdzięcznością. Dzwoneczek cicho pobrzękiwał przy każdym kroku, przypominając mu o przyjaźni i odwadze, którą odkrył w sobie.

Gdy w końcu nadszedł czas snu, Karmel wrócił do swojego domku. Wskoczył na miękki kocyk, zwinął się w kłębek i zamknął oczy. Przez okno wpadały promienie księżyca, a na niebie migotały gwiazdy. Karmel poczuł spokój. „Dobranoc, świecie” – szepnął i zasnął snem pełnym ciepłych marzeń.