Bajka o ciuchci, która uczyła się cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małej, wesołej stacyjce, gdzie mieszkały różne pociągi, żyła sobie mała, niebieska ciuchcia o imieniu Tup-Tup. Tup-Tup miała okrągłe, błyszczące oczy i kłęby pary, które unosiły się nad jej dachem jak małe obłoczki. Ale najbardziej na świecie kochała pędzić po torach, gwiżdżąc wesoło: „Tupu-tupu-tup!”.

Codziennie rano Tup-Tup budziła się pierwsza i już od samego śniadania (lubiła węgiel z dodatkiem rumianku) marzyła o tym, by wyprzedzić wszystkie inne pociągi. „Jestem najszybsza!” – piszczała, mijając starego, mądrego parowozu Stefana. Stefan tylko uśmiechał się spod swoich wąsów i mówił: „Pospiesz się, ale nie zapominaj o tym, co mijasz po drodze”.

Pewnego dnia na stację przyjechał nowy, lśniący pociąg. Nazywał się Srebrny Błysk i od razu zaczął się chwalić: „Ja potrafię jechać tak szybko, że nawet wiatr nie nadąża za mną!”. Tup-Tup zmarszczyła swoje blaszane czoło. „To ja jestem najszybsza!” – zawołała i ruszyła z piskiem kół prosto przed siebie, nie patrząc na drogę.

Pędziła tak szybko, że nie zauważyła, jak minęła mostek nad strumykiem, na którym zawsze zatrzymywała się, by popatrzeć na pluskające rybki. Nie usłyszała też, jak wesoło ćwierkały ptaki w przydrożnych krzakach. Nawet nie zobaczyła, że na łące kwitną stokrotki, które tak lubiła liczyć. Tup-Tup gnała i gnała, aż nagle… jej kółka zaczęły stukać głośniej, a para syczeć niespokojnie. „Co się dzieje?” – zdziwiła się.

Okazało się, że tak się spieszyła, że zapomniała nabrać wody na stacji. Jej silnik zaczął się przegrzewać, a Tup-Tup stanęła na środku torów, smutna i samotna. „Tupu… tup…” – westchnęła cichutko. Nagle usłyszała znajomy gwizd. To był stary Stefan, który jechał powoli, ale zawsze miał zapas wody. „Widzisz, mała” – powiedział, podłączając swój wąż do jej baku – „szybkość jest fajna, ale przyjaźń i cierpliwość są ważniejsze. Bez nich nawet najszybszy pociąg zostaje w tyle”.

Tup-Tup poczuła, jak do jej serca wlewa się ciepło. Od tamtej pory jeździła już wolniej, ale za to z uśmiechem. Zatrzymywała się na mostku, by pomachać rybkom, słuchała śpiewu ptaków i zbierała stokrotki dla Stefana. A gdy czasem ktoś pytał, dlaczego nie pędzi jak dawniej, odpowiadała: „Bo najważniejsze jest to, co spotykam po drodze”.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Tup-Tup wjechała do swojej ciepłej szopy. Stefan pogwizdał jej na dobranoc, a ona zamknęła oczy, marząc o jutrzejszej podróży. „Dobranoc, ciuchciu” – szepnął wiatr. I Tup-Tup zasnęła spokojnie, wiedząc, że następnego dnia znów będzie mogła cieszyć się każdą chwilą.