Bajka o dwóch misiach i srebrzystej gwiazdce

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkały dwa małe misie: Miś Pola i Miś Borys. Pola była bardzo energiczna i uwielbiała skakać po łące, zbierać poziomki i tańczyć w rytm muzyki leśnych ptaków. Borys natomiast był cichy i powolny – uwielbiał oglądać chmury i zbierać szyszki do swojego koszyka. Mimo że byli różni, bardzo się przyjaźnili.

Pewnego słonecznego poranka Pola obudziła się z pomysłem: – Chodź, Borysie, pobiegniemy nad strumyk! Tam jest tyle jagód! Borys ziewnął i powoli wygramolił się z łóżka. – Idę, ale powolutku – powiedział z uśmiechem. Pola od razu pobiegła przodem, ale po chwili zatrzymała się i spojrzała za siebie. Borys dreptał miarowo, patrząc po drodze na mrówki i muchomory.

– Borysie, dlaczego ty zawsze tak wolno idziesz? – zapytała Pola, lekko niecierpliwiąc się. – Ja lubię patrzyć na wszystko, co mijam – odpowiedział Borys. – Każda mrówka ma swoją drogę, a każdy grzyb ma swój kapelusz. Pola westchnęła, ale usiadła na kamieniu i postanowiła poczekać. Wtedy zobaczyła małego motyla, który usiadł Borysowi na nosie. Oboje wybuchnęli śmiechem.

– Wiesz, Borysie, kiedy idziesz wolno, widzisz więcej fajnych rzeczy – przyznała Pola. – A ty, Polu, pokazujesz mi, że czasem warto pobiec i sprawdzić, co jest za wzgórzem – odpowiedział Borys. Postanowili, że pójdą na zmianę: raz szybko, raz wolno. I tak dotarli do strumyka, gdzie znaleźli najsłodsze jagody w całym lesie.

Wieczorem, gdy zrobiło się ciemno, misie wróciły do swojego domku. Mama misiowa zapaliła lampkę naftową, a tata misiowy opowiedział im historię o gwiazdce, która zawsze świeci nad lasem – taka, która pomaga się odnaleźć, gdy ktoś się zgubi. – Nasza przyjaźń jest jak ta gwiazdka – powiedziała Pola, tuląc się do Borysa.

Borys przytulił Polę i szepnął: – Nawet jeśli jesteśmy różni, zawsze jesteśmy razem. Pola ziewnęła i zamknęła oczy. Mama misiowa otuliła ich kołdrą z liści klonu, a tata zdmuchnął lampkę. Przez okno wpłynęło srebrzyste światło księżyca.

– Dobranoc, Polu. Dobranoc, Borysie. – Dobranoc, gwiazdko – wyszeptał Borys, a Pola już spała, uśmiechając się przez sen. W lesie zapadła cisza, tylko od czasu do czasu słychać było szelest liści i dalekie pohukiwanie sowy. I tak, w spokoju i miłości, misie zasnęły, śniąc o jagodach i przygodach.

Nad ich domkiem rozbłysła mała gwiazdka – ta sama, która ich połączyła. I od tej pory każdej nocy świeciła jasno, przypominając, że w przyjaźni nie chodzi o to, by być takim samym, ale by być razem. A misie spały spokojnie, wiedząc, że zawsze mają siebie nawzajem.