Bajka o chorym misiu i miodowym okładzie

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, w przytulnej norce pod starym dębem, mieszkał mały miś o imieniu Borys. Borys miał miękkie, brązowe futerko i okrągły, puchaty brzuszek, który uwielbiał głaskać po każdym posiłku. Pewnego ranka Borys obudził się i poczuł, że coś jest nie tak.

Zamiast wesoło podskoczyć do miski z kaszą, miś położył się z powrotem na posłaniu z mchu. Jego brzuszek burczał, ale nie tak jak zwykle – bolał go i był twardy jak kamień. Borys westchnął i zamknął oczy, bo nie miał siły nawet na poranne przeciąganie się.

Po chwili do norki zajrzała wiewiórka Kitka. Zazwyczaj Borys biegał z nią w berka po lesie, ale dziś leżał nieruchomo. – Borysie, co ci jest? – zapytała z troską. – Boli mnie brzuszek – wyszeptał miś. – Chyba zjadłem za dużo jagód wczoraj wieczorem.

Kitka nie czekała ani chwili. Pobiegła do sowy Zosi, która znała się na leśnych lekarstwach. Sowa Zosia wysłuchała opowieści i powiedziała: – Borys potrzebuje ciepłego okładu z miodu i rumianku. Tylko trzeba działać szybko!

Wiewiórka i sowa zebrały przyjaciół. Zając Stefan przyniósł świeży rumianek z łąki, a borsuk Franek – słoik miodu od pszczół z sąsiedniej polany. Wspólnie przygotowali okład: wymieszali miód z rumiankiem i położyli go na brzuszku Borysa. Miś poczuł przyjemne ciepło.

Po kilku minutach Borys uśmiechnął się słabo. – Dziękuję wam – powiedział. – Już mi lepiej. Ale wiecie co? Chyba następnym razem nie będę jadł tylu jagód na raz. – Dobry pomysł – zaśmiała się Kitka. – Lepiej dzielić się z przyjaciółmi!

Wieczorem, gdy słońce chowało się za lasem, Borys siedział już na swoim posłaniu, opowiadając przyjaciołom o tym, jak ważne jest słuchać swojego brzuszka. – Kiedy mówi: stop, trzeba odpocząć – dodał mądrze. Wszyscy przytulili się do siebie, a w norce zrobiło się ciepło i spokojnie.

Gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Borys ziewnął szeroko. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął. – Jutro pobiegamy razem. Ale najpierw wyśpię się porządnie. Kitka, Zosia, Stefan i Franek pomachali mu na pożegnanie i wyszli cicho, zostawiając misia samego wśród miękkiego mchu i szumu liści.