Bajka o Chicago dla dzieci: Srebrzysta wiewiórka i magiczne miasto

— Bajka do czytania —

W samym sercu wielkiego miasta Chicago, tam gdzie niebo sięga wysoko między szklane wieżowce, a wiatr tańczy nad błękitnym jeziorem Michigan, stał piękny park. Mieszkała w nim mała wiewiórka o imieniu Zuzia. Zuzia miała mięciutkie, srebrzyste futerko i ogon tak puszysty, że przypominał chmurkę.

Codziennie rano Zuzia budziła się w swojej dziupli na starym dębie i z ciekawością wyglądała na świat. Widziała ludzi spieszących do pracy, dzieci biegnące do szkoły i ogromne autobusy brzęczące jak rozgniewane trzmiele. Ale najbardziej lubiła patrzeć na „Wielkie Fasolę” – lśniącą rzeźbę, która odbijała niebo, chmury i wszystkie budynki dookoła. To był jej ulubiony punkt obserwacyjny.

Pewnego dnia do parku przyleciała wędrowna ptaszyna o imieniu Pippi. Miała piórka w kolorze karmelu i śpiewała wesołe piosenki. – Hej, Zuziu! – zaćwierkała Pippi. – Lecę właśnie z wieży Willis Tower. Widziałam stamtąd całe Chicago: rzekę wijącą się jak wstążka, mosty, a nawet lśniący statek na jeziorze. Chcesz polecieć ze mną?

Zuzia westchnęła. – Chciałabym, ale jestem tylko małą wiewiórką. Nie umiem fruwać – powiedziała smutno. Pippi roześmiała się dźwięcznie i wzleciała wysoko, a potem usiadła obok Zuzi na gałęzi. – Nie musisz fruwać, żeby zobaczyć coś pięknego. Spójrz – wskazała dziobkiem na „Fasolę”. Tam, w odbiciu, Zuzia zobaczyła nie tylko chmury, ale i swoją własną, małą postać. Wokół niej odbijał się cały park, jak w zaczarowanym zwierciadle.

Od tej pory Zuzia codziennie siadała obok „Fasoli” i patrzyła, jak zmienia się świat w jej odbiciu. Rano było różowo-fioletowe od wschodu słońca, w południe błękitne i złote, a wieczorem mieniło się milionem maleńkich świateł z okien wieżowców. Zauważyła, że za każdym oknem ktoś mieszka, pracuje lub śpi. Każdy ma swoją własną historię, jak ona.

Pewnego wieczoru, kiedy słońce powoli chowało się za horyzontem, a niebo stało się pomarańczowe jak dynia, Zuzia powiedziała do Pippi: – Wiesz co? Myślałam, że aby być szczęśliwą, muszę zobaczyć całe miasto z góry. Ale teraz wiem, że najważniejsze jest to, żeby czuć się u siebie. Mam swój dąb, swoich przyjaciół i piękny widok na odbicie nieba w „Fasoli”. To jest mój mały cud.

Pippi przytuliła się do niej skrzydełkiem. – Masz rację, Zuziu. Najpiękniejsze rzeczy są często tuż obok nas, tylko trzeba umieć je dostrzec. I jak tu nie spać spokojnie, mając takie mądre przyjaciółki?

Nad Chicago zapadła noc. Wielkie miasto ucichło, latarnie rozbłysły jak gwiazdy spuszczone na ziemię, a wiatr delikatnie kołysał gałęziami dębu. Zuzia wtuliła się w swój puszysty ogon, zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, Chicago. Dobranoc, przyjaciele. A nad jej głową na niebie zapaliły się prawdziwe gwiazdy – te same, które co wieczór świeciły nad parkiem, jeziorem i małą, srebrzystą wiewiórką.