Wiewiórka i mały liść

— Bajka do czytania —

W lesie na skraju polany mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała mięciutkie, rude futerko i ogon puszysty jak chmurka. Każdego dnia skakała po gałęziach, zbierała orzechy i cieszyła się słońcem. Ale pewnej jesieni, gdy liście zaczęły spadać, Ruda znalazła coś niezwykłego.

Pod dużym dębem leżał zwinięty, suchy liść. Ruda chciała go odrzucić, ale usłyszała cichutkie pukanie. Ostrożnie rozchyliła liść, a w środku zobaczyła maleńkiego motyla. Jego skrzydła były pomarszczone i drżały z zimna. Motyl patrzył na nią smutnymi oczkami.

„Dlaczego tu siedzisz?” – zapytała Ruda. „Zgubiłem się” – wyszeptał motyl. „Zapomniałem, że nadchodzi zima. Nie zdążyłem odlecieć do ciepłych krajów. Teraz jestem sam i bardzo zmarznięty.” Ruda poczuła, że jej serce robi się ciepłe. Pomyślała: „Muszę mu pomóc, nawet jeśli jest maleńki.”

Zaniosła motyla do swojej dziupli na sośnie. Tam było sucho i cicho. Położyła go na mchu, a potem przykryła puszystym listkiem. „Zostań tutaj” – powiedziała. „Możesz zostać u mnie, aż przyjdzie wiosna.” Motyl uśmiechnął się słabo i zamknął oczy.

Każdego dnia Ruda przynosiła mu kropelkę rosy i okruszek miodu, który znalazła w starym ulu. Motyl powoli nabierał sił. Kiedy patrzyła, jak jego skrzydła prostują się i nabierają kolorów, czuła wielką radość. Wiedziała, że zrobiła coś dobrego.

Pewnego wieczoru motyl zapytał: „Dlaczego mi pomagasz? Przecież jestem taki mały i słaby.” Ruda usiadła obok niego i powiedziała: „Każdy, nawet najmniejszy, zasługuje na troskę. Gdybyś ty był silny, a ja słaba – też byś mi pomógł, prawda?” Motyl skinął głową i uśmiechnął się.

Nadeszła wiosna. Słońce ogrzało las, a pierwsze kwiaty wyjrzały spod śniegu. Motyl otworzył skrzydła – były teraz błękitne jak niebo. „Czas wracać do swoich” – powiedział. Ruda otworzyła dziuplę i motyl wzleciał w górę. Krążył wokół sochy, machał skrzydełkami na pożegnanie, a potem poleciał w stronę łąki.

Tej nocy Ruda położyła się w swoim gniazdku. Przez otwór w dziupli widziała gwiazdy. Myślała o motylu i o tym, że dobrze jest mieć serce gotowe do pomocy. Przeciągnęła się, ziewnęła i szepnęła: „Dobranoc, mały przyjacielu.” Otuliła się ogonem i zasnęła spokojnie, a wokół panowała cisza i ciepło.

Gdy rodzice przeczytają tę bajkę, mogą zapytać dziecko: co znalazła Ruda pod liściem? Jak pomogła motylowi? A potem – co czuła, gdy motyl odleciał? To dobry moment, by porozmawiać o tym, że pomaganie innym daje radość i sprawia, że świat staje się piękniejszy.