Bajka o Caracas

— Bajka do czytania —

Mała Carmencita mieszkała w kolorowym Caracas, mieście otoczonym zielonymi górami Avila. Każdego ranka budziły ją śpiewy ptaków i zapach kwitnących kwiatów. Lubiła biegać po wąskich uliczkach, patrząc na domy pomalowane na żółto, niebiesko i różowo.

Pewnego dnia, podczas zabawy na placu Bolivara, Carmencita znalazła mały, złoty kluczyk leżący wśród starych drzew. Kluczyk był ciepły i lekko błyszczał. Dziewczynka schowała go do kieszeni sukienki, zastanawiając się, do jakich drzwi może pasować.

Następnego ranka Carmencita wybrała się z rodzicami na spacer na wzgórze Avila. Gdy weszli na górski szlak, nagle wśród gęstych krzewów ujrzała małe, drewniane drzwi ukryte pod pnączami. Serce zaczęło jej bić szybciej – wyjęła kluczyk i spróbowała go włożyć do zamka. Zamek kliknął i drzwi otworzyły się z cichym skrzypieniem.

Za drzwiami rozciągał się ogród pełen egzotycznych kwiatów i kolorowych ptaków. Jeden z nich, o piórach w odcieniach tęczy, podleciał do Carmencity i odezwał się ludzkim głosem: „Witaj, Carmencito! Jestem Tukanem Piosenkarzem. Każdy kwiat i ptak w tym ogrodzie opowie Ci historię o Caracas”. I tak ptak zaczął śpiewać o dawnych uliczkach, o morzu i o górze Avila.

Carmencita spacerowała po ogrodzie, podziwiając rosnące w nim drzewa owocowe. Jeden z kwiatów – ogromna czerwona anturia – szepnął: „Caracas to miasto, w którym każdy dzień jest nową przygodą. Wystarczy umieć patrzeć”. Dziewczynka zrozumiała, że to prawda – już samo bieganie po schodkach w dzielnicy San Agustin było jak małe odkrycie.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić za góry, Carmencita usłyszała stłumiony dźwięk dzwonów z kościoła na placu. Tukan Piosenkarz powiedział jej, że to czas powrotu. „Zapamiętaj – rzekł – każdy zakątek Caracas ma swój urok, nawet te na pozór zwyczajne. Zawsze możesz tu wrócić, gdy zamkniesz oczy.”

Carmencita zamknęła drzwi ogrodu, a kluczyk zniknął z jej dłoni, zamieniając się w mały, złoty pył, który rozwiał się na wietrze. Wróciła do domu, myśląc o tym, jak wiele piękna kryje się w jej własnym mieście.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Carmencita wyjrzała przez okno. Na niebie nad Avilą migotały gwiazdy, a w oddali słychać było łagodny szum morza. Zamknęła oczy, uśmiechnęła się i szepnęła: „Dobranoc, Caracas”. Po chwili już spała cicho, śniąc o kolorowych ptakach i zaczarowanym ogrodzie.