Bajka o Limie dla dzieci

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za oceanem, w kraju, gdzie góry sięgają chmur, leży miasto Lima. To niezwykłe miejsce, w którym domy są pomalowane na różne kolory: żółte jak słońce, niebieskie jak niebo i różowe jak wata cukrowa. W samym sercu Limy mieszkał mały, szary ptaszek o imieniu Kiki.

Kiki każdego ranka siadał na parapecie starego, zielonego domu i patrzył na ulicę. Uwielbiał obserwować ludzi: panią Martę, która sprzedawała soczyste pomarańcze na rogu, i pana Luisa, który grał na gitarze pod drzewem. Ale najbardziej lubił patrzeć na ogród sąsiadki, pani Rosy. Rosły w nim ogromne, czerwone kwiaty, które pachniały wanilią i miodem.

Pewnego dnia Kiki zauważył, że ogród pani Rosy jest smutny. Kwiaty zwiesiły główki, a liście pożółkły. – Co się stało? – zaćwierkał Kiki. Pani Rosa westchnęła: – Od tygodnia nie padał deszcz, a słońce jest bardzo gorące. Moje kwiaty potrzebują wody, ale nie mam jej skąd wziąć.

Kiki postanowił pomóc. Poleciał nad miasto i zobaczył, że w parku, niedaleko placu, jest małe źródełko. Ale woda była daleko, a Kiki miał tylko mały dziób. – Nie martw się – powiedział do siebie i zaczął nosić krople wody w dziobie. Jedna kropla, druga, trzecia… Latał tam i z powrotem przez cały dzień.

Po kilku godzinach był bardzo zmęczony. Usiadł na dachu i zobaczył, że inne ptaki przyglądają mu się z ciekawością. – Co robisz? – zapytała wróbelka Zosia. – Pomagam pani Rosie – odparł Kiki. – Jej kwiaty usychają. Zosia natychmiast poleciała po swoich przyjaciół: jaskółki, gołębie i małe kolibry.

Razem utworzyli długi łańcuch: jeden ptak podawał wodę drugiemu, a ten trzeciemu, aż krople trafiły do ogrodu. Pani Rosa patrzyła z zachwytem, jak ptaki pracują razem. Po godzinie kwiaty znów były świeże i pachnące. Największy, czerwony kwiat rozkwitł na nowo, a w jego środku pojawił się maleńki, złoty pyłek.

Pani Rosa uśmiechnęła się i powiedziała: – Dziękuję, ptaszki. Nauczyłyście mnie, że nawet małe stworzenia mogą zdziałać wielkie rzeczy, jeśli działają razem. Kiki poczuł dumę, ale też spokój. Wiedział, że najważniejsze jest to, że pomógł komuś, kto tego potrzebował.

Wieczorem, gdy słońce zaszło nad Limą, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kiki wrócił na swój parapet. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Tylko delikatny wiatr szeleścił liśćmi, a gwiazdy migotały nad kolorowymi dachami Limy. Dobranoc, Kiki. Dobranoc, Limo.