Calineczka i mały świetlik

— Bajka do czytania —

W małym ogrodzie, gdzie rosły kolorowe kwiaty, mieszkała Calineczka. Była malutka – wielkości cala – i spała w łóżeczku z płatków róży. Każdego ranka budziła się wraz ze słońcem i witała pszczoły i motyle.

Pewnego dnia, gdy Calineczka podlewała swoją stokrotkę, usłyszała cichutki płacz. To był mały świetlik, który siedział na liściu i ocierał łezkę. „Zgubiłem się” – szepnął – „nie mogę znaleźć drogi do domu”.

Calineczka uśmiechnęła się łagodnie. „Nie martw się, pomogę ci. Chodź, pokażę ci ścieżkę przez ogród” – powiedziała. Świetlik rozpromienił się i delikatnie zamigotał. Ruszyli razem wśród traw i kamyków.

Po drodze spotkali ślimaka, który niósł domek na plecach. „Cześć, dokąd idziecie?” – zapytał. „Pomagam świetlikowi wrócić do domu” – odpowiedziała Calineczka. Ślimak uśmiechnął się i życzył im powodzenia.

W końcu dotarli na polanę, gdzie rosły wysokie paprocie. To był dom świetlika. Jego rodzina czekała na niego, migocząc radośnie. „Dziękuję, Calineczko! Jesteś najlepszą przyjaciółką” – zawołał świetlik.

Calineczka poczuła ciepło w sercu. Pomaganie innym było dla niej jak słoneczny promyk. Pożegnała świetlika i wróciła do swojego kwiatka, nucąc cichą piosenkę.

Gdy zapadł zmrok, Calineczka położyła się do swojego łóżeczka. Na niebie zaświeciły gwiazdy, a jeden mały świetlik przyleciał jeszcze raz, żeby mrugnąć do niej: „Dobranoc, przyjaciółko”.

Calineczka uśmiechnęła się, otuliła płatkiem róży i zasnęła spokojnie. W ogrodzie zapanowała cisza, a księżyc kołysał wszystkie kwiaty do snu. Dobranoc, Calineczko – szumiał wiatr.