Miś z łatką na szczęście

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, wśród soczystych mchów i pachnących jagód, mieszkał mały miś o imieniu Borys. Miał jedno ucho nieco mniejsze od drugiego, futerko w dwóch różnych odcieniach brązu, a na brzuchu – nieregularną, białą łatkę, która wyglądała jak chmurka. Inne misie często na niego patrzyły i szeptały, że jest brzydki.

Każdego ranka Borys wychodził z nory i próbował bawić się z rówieśnikami. Ale gdy tylko się zbliżał, młode misie rozbiegały się, chichocząc i krzycząc: „Uciekajcie, idzie Borys z chmurą na brzuchu!”. Miś spuszczał łepek i wracał do nory, gdzie przytulał swoją ulubioną szyszkę.

Pewnego dnia Borys postanowił uciec jak najdalej. Szedł przez las, aż trafił na Polanę Echo, gdzie każde słowo wracało do niego wielokrotnie. Zmęczony usiadł pod starym dębem i rozpłakał się: „Jestem taki brzydki, że nikt nie chce się ze mną bawić!”. Nagle usłyszał cichy szept: „A ja myślę, że jesteś piękny”.

To była mała sówka Klementyna, która przyleciała z sąsiedniego gniazda. „Mam jedno skrzydło lżejsze od drugiego i plamkę na dziobie – ale to właśnie czyni mnie wyjątkową” – powiedziała. Borys zdziwił się: „Wyjątkową?”. Klementyna kiwnęła głową i zaprosiła go na herbatkę z leśnych ziół.

Rozmawiali długo, aż nagle usłyszeli ciche piski. To mała wiewiórka Ruda utknęła w gęstych krzakach jeżyn. Kolce raniły jej łapki, a ona nie mogła się wydostać. Borys bez wahania podszedł, delikatnie rozgniótł gałęzie swoją sprawną łapą, a potem pomógł wiewiórce przejść przez bezpieczny mostek z patyków.

Ruda uściskała misia mocno: „Jesteś najodważniejszym i najlepszym misiem pod słońcem!”. Wieść o czynie Borysa szybko rozniosła się po lesie. Zaczęły go odwiedzać ptaki, zające, a nawet jeże. Każdy chciał podziękować za pomoc. Miś zrozumiał, że jego łatka nie ma znaczenia – ważne było to, jakim jest sercem.

Gdy zapadł wieczór, Borys wrócił do swojej nory, ale tym razem nie był sam. Podziwiał niebo pełne gwiazd, a na jego brzuchu biała łatka odbijała światło księżyca. Czuł się ciepło i bezpiecznie. Przymykając oczy, pomyślał: „Jestem po prostu sobą i to wystarczy”. I zasnął spokojnie, otulony ciszą lasu.