Kaczątko Kiki i jego wyjątkowe piórka

— Bajka do czytania —

Nad małym, błyszczącym stawem, wśród trzcin i sitowia, mieszkała rodzina kaczek. Wszystkie kaczuszki miały mięciutkie, żółte piórka – wszystkie oprócz jednej. Kiki, bo tak miała na imię, urodziła się z piórkami w kolorze szarego nieba przed deszczem. „Jesteś wyjątkowy” – mówiła mama kaczka, ale Kiki nie był tego pewien.

Pewnego słonecznego dnia Kiki postanowił poszukać odpowiedzi na swoje pytania. Poszedł wzdłuż stawu, aż spotkał starą, mądrą żabę. Żaba przyglądała mu się przez chwilę i powiedziała: „Twoje szare piórka lśnią jak perły w wodzie. Nie widziałam piękniejszego kaczątka!” Kiki uśmiechnął się – nigdy tak nie myślał.

Idąc dalej, Kiki natknął się na wiewiórkę zbierającą orzechy. Wiewiórka spytała: „Dlaczego jesteś smutny, mały ptaku?” Kiki odpowiedział, że ma inne piórka niż rodzeństwo. Wiewiórka zaśmiała się serdecznie: „Twoje piórka są idealne do wtulenia się w nie w chłodne noce. To dar!”

Pod wielkim dębem siedziała sowa o okrągłych oczach. Sowa słynęła z mądrości. Kiki opowiedział jej o swoich obawach. Sowa zamrugała i rzekła: „To, co czyni cię innym, czyni cię niepowtarzalnym. Nie musisz być taki jak wszyscy, by być pięknym. Spójrz na niebo – gwiazdy są różnej wielkości, a wszystkie świecą.”

Kiki popatrzył w niebo. Zobaczył stado łabędzi, białych jak śnieg. Zazdrościł im czystej bieli, ale przypomniał sobie słowa sowy. „Może nie jestem łabędziem – pomyślał – ale jestem kaczką z wyjątkowym odcieniem szarości, który podoba się żabom, wiewiórkom i mnie samemu.”

Kiedy wrócił do rodzinnego stawu, rodzeństwo i mama czekali z niepokojem. Kiki opowiedział im o swojej wędrówce. Mama przytuliła go i powiedziała: „Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś wyjątkowy.” Bracia i siostry pływali razem, a Kiki poczuł, że miejsce, które ma, jest właśnie dla niego.

Zapadł wieczór. Niebo rozświetliły pierwsze gwiazdy. Kiki ułożył się wygodnie w gnieździe z trzciny. Patrzył na migoczące światła i myślał o wszystkich, którzy pomogli mu dostrzec jego własne piękno. Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza, przerywana tylko delikatnym pluskiem wody.

Spokojnie zasnął, wtulony w swoje szare piórka. Nad stawem świeciły gwiazdy, a księżyc słał srebrny blask. Kiki śnił o łąkach pełnych kwiatów i o tym, że każdy – duży, mały, żółty czy szary – jest ważny. Dobranoc, Kiki. Dobranoc, mała gwiazdo nad stawem.