Bajka o dwóch braciach i zaczarowanym kamieniu

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkali dwaj bracia – Tomek i Franek. Tomek był starszy o dwa lata i lubił zbierać skarby, a Franek uwielbiał rysować. Każdego dnia bawili się razem, ale często kłócili o to, kto pierwszy weźmie zabawkę.

Pewnego słonecznego popołudnia bracia znaleźli w ogrodzie dziwny, lśniący kamień. Był okrągły i mienił się wszystkimi kolorami tęczy. – To mój skarb! – zawołał Tomek i schował kamień do kieszeni. Franek spuścił głowę i poszedł narysować smutnego misia.

Wieczorem, gdy mama zapaliła lampkę, kamień nagle zaczął świecić. – Popatrz, Franek! – szepnął Tomek. Kamień rozjarzył się tak mocno, że na ścianie pojawiły się cienie dwóch chłopców – jeden trzymał kamień, drugi stał z boku. – Dlaczego ty nie masz swojego blasku? – zapytał cicho Tomek.

Franek podszedł bliżej. Wtedy kamień rozbłysnął jeszcze jaśniej, a na ścianie pojawił się obrazek: dwóch braci trzymających się za ręce, a między nimi świecące serce. – Może kamień chce, żebyśmy się nim podzielili? – zastanowił się Franek.

Tomek westchnął, ale wyjął kamień z kieszeni i położył go na dłoni Franka. Gdy obaj dotknęli go palcami, kamień zaiskrzył i rozpadł się na dwa małe, ciepłe kamyczki. Jeden został u Tomka, drugi u Franka. Oba świeciły delikatnym, złotym światłem.

Od tej pory bracia nie kłócili się o skarby. Każdego wieczoru kładli swoje kamyczki na poduszce i opowiadali sobie, co im się przydarzyło. Kamyczki świeciły tylko wtedy, gdy bracia byli razem i dzielili się wszystkim – zabawkami, słodyczami, a nawet uśmiechami.

Pewnej nocy Franek zapytał: – Tomku, myślisz, że kamień był zaczarowany? Tomek przytulił brata i odpowiedział: – Myślę, że to my mamy magię w sercach. Kamień tylko nam o tym przypomniał. I obaj zasnęli spokojnie, trzymając się za ręce.

Na dworze świeciły gwiazdy, a w pokoju chłopców panowała cisza. Kamyczki gasły powoli, jakby same kładły się do snu. Bracia wiedzieli już, że największym skarbem jest to, co mogą robić razem.