Bajka o małym, innym ptaszku

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród wysokich trzcin, mieszkała sobie kaczka mama. Pewnego dnia, w jej gniazdku, wykluły się małe kaczuszki. Były żółciutkie i puszyste, jak małe słoneczka.

Wszystkie kaczuszki pluskały się wesoło w wodzie i głośno kwakały. Ale jeden ptaszek był inny. Miał szare piórka i był trochę większy od reszty. Inne kaczuszki czasem na niego patrzyły i mówiły: „Ojej, jaki ty jesteś inny!”.

Mały szary ptaszek poczuł się smutny. Schował się za trzciną i patrzył, jak inne kaczuszki bawią się razem. „Dlaczego nie jestem taki jak one?” – pomyślał. Chciał być żółty i mały, żeby wszyscy go lubili.

Pewnego dnia, nad staw przyleciały piękne, białe ptaki. Miały długie szyje i delikatne skrzydła. Kaczuszki patrzyły na nie z zachwytem. „Kim one są?” – zapytał mały ptaszek. „To łabędzie” – odpowiedziała mu ważka, która siedziała na liściu.

Mały ptaszek patrzył na łabędzie i nagle zobaczył swoje odbicie w wodzie. Jego szare piórka zaczęły się zmieniać! Stawały się białe i lśniące. „Ojej!” – zawołał. „Ja też jestem łabędziem!”.

Łabędzie zobaczyły go i zawołały: „Chodź do nas, mały braciszku!”. Mały ptaszek, teraz już piękny łabędź, podpłynął do nich. Inne kaczuszki patrzyły i uśmiechały się. „Jesteś wspaniały!” – powiedziały.

Mały łabędź zrozumiał, że nie musi być taki jak wszyscy. Każdy jest wyjątkowy na swój sposób. I choć na początku czuł się inny, to właśnie ta inność uczyniła go pięknym.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, mały łabędź położył się wygodnie w gnieździe. Czuł się szczęśliwy i kochany. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Dobranoc, mały łabędziu.