Bajka o Bożym Ogrodzie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku na skraju wielkiego lasu mieszkała wiewiórka Pola. Każdego ranka biegała do ogrodu swojego dziadka, który opiekował się najpiękniejszym ogrodem w okolicy. Dziadek nazywał go „Bożym Ogrodem”, bo mówił, że każdy kwiat w nim jest jak dobry uczynek – trzeba go pielęgnować z miłością.

Pewnego dnia dziadek powiedział Poli, że w ogrodzie zakwitnie specjalny kwiat – Kwiat Dobroci. Ale zakwitnie tylko wtedy, gdy Pola zrobi coś dobrego dla kogoś innego, nie oczekując nic w zamian. Pola bardzo chciała zobaczyć ten kwiat, więc zastanawiała się, co mogłaby zrobić.

Najpierw pomyślała, żeby podlać wszystkie kwiaty, ale to robiła codziennie. Potem chciała upiec ciasto, ale nie umiało. W końcu przypomniała sobie, że mała myszka Krysia z sąsiedztwa była smutna, bo zgubiła swoją ulubioną zabawkę. Pola postanowiła pomóc jej szukać.

Szukały wszędzie – pod krzakami, za płotem, a nawet w starej skrzyni. Po godzinach poszukiwań Pola znalazła pluszowego misia Krysi pod wielkim kamieniem. Krysia uściskała Polę i podziękowała jej z całego serca. Pola poczuła ciepło w brzuszku – to było przyjemne uczucie.

Następnego dnia Pola pobiegła do Bożego Ogrodu. I rzeczywiście – na środku łąki zakwitł przepiękny kwiat o złocistych płatkach. Dziadek uśmiechnął się i powiedział: „Widzisz, Polu? Ten kwiat rozkwita tylko wtedy, gdy robimy coś dobrego dla innych”. Pola zrozumiała, że największym skarbem nie jest sam kwiat, ale radość z pomagania.

Od tego dnia Pola codziennie starała się być dobra dla innych – pomagała ptaszkom znaleźć gałązki na gniazdo, dzieliła się orzechami z wiewiórkami z innych drzew. Każdy jej dobry uczynek sprawiał, że w ogrodzie pojawiały się nowe kwiaty. Ogród stał się jeszcze piękniejszy.

Kiedy nadeszła jesień, Pola zapytała dziadka, czy kwiaty znikną. Dziadek odpowiedział: „Dobre uczynki nie znikają, one zostają w sercach. Nawet gdy kwiaty przekwitną, pamięć o nich rozgrzewa nas od środka.” Pola przytuliła się do dziadka, patrząc na zachód słońca nad ogrodem.

Tego wieczoru Pola usnęła spokojnie, a w jej śnie Boży Ogród rozkwitał tysiącem barw. Wiedziała, że każdego dnia może sprawić, by świat był piękniejszy. I tak właśnie jest – każdy z nas ma w swoim sercu taki ogród. Wystarczy tylko pielęgnować dobroć. Dobranoc, Polu. Śpij smacznie, a twoje dobre sny niech będą jak te kwiaty.