Bajka o Brukselce, która chciała być największa

— Bajka do czytania —

W samym sercu Brukseli, w małym ogródku przy uliczce pełnej czekoladowych sklepów, mieszkała sobie maleńka Brukselka. Nie była taka jak inne warzywa – była okrągła, zielona i składała się z wielu małych listków, które trzymały się razem jak rodzina.

Każdego ranka Brukselka spoglądała w górę na wielkie, czerwone maki i dumne słoneczniki, które sięgały prawie do nieba. „Jaka ja jestem mała” – wzdychała. „Chciałabym być taka wielka jak one, żeby wszyscy mnie zauważali”.

Pewnego dnia postanowiła, że zrobi wszystko, by urosnąć. Piła dużo wody z kropel rosy, wyciągała listki jak najdalej i prosiła słońce, by świeciło na nią najmocniej. Ale nic się nie zmieniało – wciąż była drobniutką Brukselką.

„Może powinnaś iść do Atomium?” – zaszeleścił miętowy liść. „Tam wszystko jest ogromne! Może cię nauczą, jak być wielką”.

Brukselka ucieszyła się i wyruszyła w podróż przez brukselskie uliczki. Minęła Manneken Pis, który chlapał wodą wesoło, i dotarła do lśniącego Atomium. Stało przed nią ogromne, srebrne i błyszczące w słońcu. „Jak ty to robisz, że jesteś takie wielkie?” – zapytała nieśmiało.

Atomium uśmiechnęło się swoimi metalowymi kulami. „Jestem wielkie, bo łączę wiele małych kulek w jedną całość. Ty też jesteś z wielu listków – jesteś wielka w swojej małości”.

Brukselka spojrzała na siebie i zobaczyła, że każdy jej listek jest inny, ale wszystkie razem tworzą coś wyjątkowego. „Nie muszę być największa – wystarczy, że jestem sobą” – pomyślała i uśmiechnęła się.

Wróciła do swojego ogródka, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. Położyła się cichutko między innymi warzywami, czując spokój. „Dobranoc, Brukselko” – szepnął wiatr. I Brukselka zasnęła, marząc o tym, że jest idealna taka, jaka jest.