Bajka o dwóch braciach i zaczarowanym kamieniu

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkało dwóch braci: starszy Tomek i młodszy Jaś. Każdego dnia bawili się razem, ale czasem kłócili o zabawki. Pewnego popołudnia, gdy słońce chowało się za chmurami, znaleźli w ogrodzie błyszczący, niebieski kamień.

Tomek podniósł kamień i zawołał: „Patrz, Jasiu! Jest piękny! Będzie mój!”. Jaś zmartwił się i powiedział: „Ale ja też chcę go dotknąć!”. Bracia zaczęli się szarpać, a kamień wypadł im z rąk i potoczył się pod stary dąb.

Wtedy z dziupli wyszła mądra sowa o imieniu Zosia. Spojrzała na chłopców i rzekła: „Widzę, że znaleźliście zaczarowany kamień. On spełnia jedno życzenie, ale tylko wtedy, gdy podacie go sobie nawzajem z uśmiechem.” Bracia spojrzeli po sobie zdziwieni.

Tomek westchnął i powiedział: „Może najpierw ty go potrzymasz, Jasiu?”. Jaś uśmiechnął się i podał kamień bratu. Kamień zajaśniał ciepłym światłem. „Działa!” – krzyknęli razem. Sowa Zosia dodała: „Pamiętajcie, magia tkwi w dzieleniu się, nie w posiadaniu.”

Chłopcy usiedli pod dębem i zaczęli wymyślać, czego by chcieli. Tomek chciał nowy wózek, a Jaś wielkiego misia. Ale gdy spojrzeli na siebie, zrozumieli, że najfajniej jest bawić się razem. „Może poprosimy o coś, co będzie dla nas obu?” – zaproponował Tomek.

Kamień znów zalśnił, a przed nimi pojawił się drewniany domek na drzewie z huśtawką i zjeżdżalnią. Bracia skakali z radości, a sowa Zosia machnęła skrzydłem. „Widzicie? Gdy jesteście razem, wszystko jest możliwe.”

Od tego dnia Tomek i Jaś zawsze dzielili się zabawkami i pomagali sobie. Nawet gdy kamień przestał świecić, oni wiedzieli, że prawdziwa magia mieszka w ich sercach. A wieczorem, gdy mama kładła ich spać, szeptali sobie: „Dobranoc, braciszku.”

Gwiazdy na niebie migotały cicho, a wiatr niósł zapach lasu. Bracia zasnęli spokojnie, trzymając się za ręce, a zaczarowany kamień spoczywał na parapecie, przypominając im, że najważniejsze jest być razem.