Bracia i gwiaździsta mapa

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju wielkiego lasu mieszkali dwaj bracia – Tomek i Kacper. Tomek był starszy i zawsze pełen pomysłów. Kacper był młodszy i lubił ciszę.

Każdego wieczoru siadali na werandzie i patrzyli w niebo. Tomek marzył o przygodach, Kacper o gwiazdach. „Jutro pójdę do lasu i znajdę spadającą gwiazdę!” – zawołał Tomek. Kacper zmarszczył czoło: „Ale w lesie jest ciemno, boję się”. Tomek machnął ręką: „Nie martw się, jestem odważny!” – i pobiegł do pokoju pakować plecak.

Następnego dnia, gdy słońce chowało się za chmurami, Tomek ruszył w las. Kacper patrzył za nim z okna. „Zaraz wróci” – pomyślał, ale minuty mijały, a Tomka nie było. W lesie zrobiło się szaro, a potem ciemno. Tomek szedł i szedł, ale drzewa wyglądały wszędzie tak samo. „Gdzie jest dom?” – szepnął, a w sercu zrobiło mu się zimno.

Kacper zauważył, że brata nie ma. Wziął swoją małą latarkę i cichutko wszedł do lasu. „Tomku!” – wołał. Nagle usłyszał ciche chlipanie. To Tomek siedział pod wielkim dębem i ocierał łzy. „Zgubiłem się” – powiedział cicho. Kacper podszedł i podał mu rękę: „Nie jesteś sam. Razem znajdziemy drogę”.

Kacper wyjął z kieszeni złożony papier – to była mapa narysowana przez babcię. „Babcia mówiła, że gdy się zgubimy, trzeba iść za najjaśniejszą gwiazdą. Spójrz!” – wskazał palcem na niebo. Tomek podniósł głowę. Nad nimi, między gałęziami, błyszczała jedna wielka gwiazda. „To nasza gwiazda przewodnia” – uśmiechnął się Kacper.

Szli razem, trzymając się za ręce. Las wokół szeleścił, ale nie był już straszny. Kacper świecił latarką, a Tomek opowiadał o tym, co widział. „Widziałem ślady sarenki i porośnięty mchem kamień. Myślałem, że to skarb” – mówił. Kacper się zaśmiał: „Skarbem jest to, że idziemy razem”.

Po chwili ujrzeli światło w oknie domu. Mama stała na werandzie i machała. Bracia przyspieszyli, a potem wpadli w jej ramiona. „Jesteśmy, mamo! Kacper mnie znalazł!” – krzyknął Tomek. Mama pogłaskała ich po głowach. „Jesteście dla siebie najlepszym darem” – powiedziała.

Wieczorem, już w łóżkach, Tomek odwrócił się do Kacpra: „Przepraszam, że cię zostawiłem. Myślałem, że sam wszystko mogę”. Kacper przytulił misia: „Ale ja też umiem być odważny. Razem jesteśmy silniejsi”. Tomek uśmiechnął się i zamknął oczy. „Jesteśmy jak dwie gwiazdy – zawsze blisko siebie” – wyszeptał Kacper.

Za oknem na niebie zapłonęły dwa jasne punkty. Bracia zasnęli spokojnie, a las cicho nucił im kołysankę. Dobranoc, Tomku. Dobranoc, Kacprze. Śpijcie dobrze, bo jutro znów będziecie razem.