Perełka i przyjaciele

— Bajka do czytania —

Perełka była małym ptaszkiem, który wykluł się w gnieździe na starej wiśni. Miała piórka w różnych kolorach: niebieskie, zielone i żółte, ale nie takie same jak inne ptaszki. Inne wróbelki miały szare piórka, a kosy – czarne. Perełka wyglądała inaczej i trochę się tego wstydziła.

Każdego ranka Perełka próbowała śpiewać jak inne ptaszki. – Ćwir, ćwir! – powtarzała, ale jej głosik brzmiał cichutko i trochę dziwnie. Wróbelki odlatywały, a Perełka zostawała sama na gałęzi. – Może jestem brzydka? – myślała ze smutkiem.

Pewnego dnia na łąkę przyleciała biedronka Basi. – Dlaczego tak smutno siedzisz? – zapytała. Perełka westchnęła: – Bo nie jestem taka jak inne ptaszki. Biedronka uśmiechnęła się: – A ja jestem cała w kropki i też jestem inna! I to jest piękne! – Perełka zdziwiła się, ale w sercu zrobiło jej się lżej.

Potem przyszedł mały zajączek Kicuś. – Lubię twoje kolorowe piórka – powiedział. – Wyglądają jak tęcza! Perełka zakręciła się z radości. – Naprawdę? – zapytała. – Tak! – zawołał Kicuś. – Każdy ma coś wyjątkowego. Ty masz kolorowe piórka, a ja długie uszy!

Perełka poczuła, że nie musi być taka sama jak inni. To, że jest inna, czyni ją wyjątkową. Zaczęła śpiewać swoją własną piosenkę – cichutką, ale bardzo ładną. Biedronka Basi i zajączek Kicuś usiedli obok i słuchali z uśmiechem.

Nadszedł wieczór. Perełka położyła się w gniazdku, a nad nią rozświetliły się gwiazdy. Były takie różne: małe, duże, jasne i te trochę ciemniejsze. Ale wszystkie pięknie świeciły. – Każda gwiazda jest inna i każda jest piękna – szepnęła Perełka. – I ja też.

Zamknęła oczy, a ciepły wiatr kołysał gałązką wiśni. Biedronka Basi i zajączek Kicuś mruczeli jej dobranoc z daleka. Perełka uśmiechnęła się – czuła, że jest kochana taka, jaka jest. Powoli zapadła w sen, a wokół panowała cisza i spokój.

Gwiazdy mrugały nad nią, jakby mówiły: „Śpij dobrze, mała Perełko. Jesteś wyjątkowa”. I tak każdej nocy, gdy kładła się spać, wiedziała, że bycie innym to skarb. A po chwili już tylko słychać było jej równy oddech i szept liści – dobranoc, dobranoc.