Magiczne nasionko Bozyma

— Bajka do czytania —

W kolorowym miasteczku, gdzie domki pomalowane były na pastelowe kolory, mieszkał mały chłopiec o imieniu Bozym. Miał on mały ogródek, w którym rosły stokrotki, bratki i słoneczniki, a on sam spędzał tam każdą wolną chwilę.

Pewnego popołudnia, gdy Bozym podlewał kwiatki, zobaczył na ścieżce staruszkę z koszykiem pełnym nasion. – Dzień dobry, Bozym – powiedziała uśmiechnięta. – Mam dla ciebie wyjątkowe nasionko. Jeśli je posadzisz i będziesz się nim dzielić, wyrośnie z niego coś naprawdę niezwykłego. Bozym podziękował i ostrożnie wziął nasionko do ręki.

Chłopiec posadził nasionko w najlepszym miejscu w ogródku – tam, gdzie słońce świeciło najdłużej. Codziennie podlewał je wodą z małej konewki i mówił do niego miłe słowa. Po kilku dniach z ziemi wykiełkowała mała zielona roślinka. Bozym był zachwycony, ale zastanawiał się, co z niej wyrośnie.

Tydzień później roślinka zamieniła się w piękne drzewko o srebrzystych liściach. Na gałęziach pojawiły się małe, złote owoce. Bozym poczuł zapach słodkich jabłek, ale nie zerwał ani jednego. – Najpierw muszę sprawdzić, co miałam na myśli staruszka – pomyślał.

Następnego dnia do ogródka przyszła mała sąsiadka Zosia. – Och, jakie piękne drzewo! – zawołała. – Czy mogę spróbować owocu? Bozym zawahał się przez chwilę, ale przypomniał sobie słowa staruszki o dzieleniu się. Zerwał jedno złote jabłko i podał Zosi. Gdy Zosia ugryzła, drzewo zajaśniało mocniej i pojawiło się jeszcze więcej owoców.

Zjawisko powtarzało się za każdym razem, gdy Bozym dzielił się owocami – drzewo stawało się coraz piękniejsze i dawało więcej. Wkrótce wszystkie dzieci z miasteczka przychodziły do ogródka, a Bozym częstował je złotymi jabłkami. Każde dziecko, które zjadło owoc, stawało się pogodniejsze i bardziej pomocne dla innych.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, staruszka znów pojawiła się w ogrodzie. – Widzę, że zrozumiałeś, jak działa magia dzielenia się – powiedziała. – To nasionko uczy nas, że to, co dajemy innym, wraca do nas zwielokrotnione. Bozym uśmiechnął się i podziękował za najpiękniejszą lekcję życia.

Tej nocy Bozym położył się w swoim łóżeczku, a przez okno widział mnóstwo gwiazd na niebie. Czuł w sercu ciepło i spokój, wiedząc, że jutro znów będzie mógł dzielić się radością z przyjaciółmi. Zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, drzewko. Dobranoc, przyjaciele. I zasnął słodko, otulony ciszą nocy.