Bajka o Bożym Dniu i Małym Jeżyku

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Jaś obudził się pewnego ranka, gdy pierwsze promienie słońca wpadły przez okno jego norki. Przeciągnął się, ziewnął szeroko i pomyślał: „Jaki dziś będzie dzień?”. Jego mama, jeżyca Miłka, uśmiechnęła się i powiedziała: „To będzie Boży dzień, Jasiu. Każdy dzień, który zaczynamy z wdzięcznością, jest Bożym dniem”.

Jaś nie do końca rozumiał, co to znaczy. „A jak poznać, że dzień jest Boży?” – zapytał. Mama pogłaskała go po kolczastym grzbiecie i szepnęła: „Popatrz uważnie, a zobaczysz małe cuda wokół siebie”.

Jaś wyskoczył z norki i pobiegł na łąkę. Zobaczył biedronkę, która pomagała mrówce dźwigać źdźbło trawy. „To jest dobre” – pomyślał Jaś. Potem spotkał wiewiórkę, która podzieliła się orzechem z głodnym ptaszkiem. „To też jest dobre” – szepnął.

Pod wielkim dębem siedział stary kret, który wyglądał na zmartwionego. „Co ci jest?” – zapytał Jaś. „Zgubiłem okulary i nie widzę, gdzie są moje ulubione żołędzie” – odpowiedział kret. Jaś rozejrzał się i dostrzegł okulary leżące pod liściem. „Proszę, oto one” – powiedział, podając je kretowi.

Kret uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję, Jasiu! Jesteś dobrym jeżykiem”. Jaś poczuł ciepło w sercu. „To chyba też jest mały cud” – pomyślał. Pobiegł dalej i zobaczył motyla, który zaplątał się w pajęczynę. Delikatnie pomógł mu się uwolnić, a motyl zatrzepotał skrzydłami na podziękowanie.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Jaś wrócił do norki. Mama spytała: „I jak, zobaczyłeś małe cuda?”. „Tak! Pomagałem, dzieliłem się i byłem dobry. I wszyscy byli uśmiechnięci” – odpowiedział Jaś. Mama przytuliła go i powiedziała: „Widzisz, każdy Boży dzień to taki, w którym robimy małe dobre rzeczy. I choć czasem są małe, to dla kogoś mogą być wielkie”.

Jaś położył się na miękkim mchu, a mama okryła go liściem. „Dobranoc, mamo. Dziękuję za ten Boży dzień” – szepnął. Zamknął oczy i widział w myślach biedronkę, motyla i uśmiechniętego kreta. Czuł, że jego serce jest pełne ciepła, jakby ktoś zapalił w nim małą gwiazdkę.

Za oknem gwiazdy zaczęły migotać na niebie, a księżyc uśmiechał się cicho. Jaś westchnął spokojnie i zasnął, wiedząc, że jutro znów będzie mógł przeżyć Boży dzień. I choć nie wiedział, co przyniesie nowy poranek, wiedział, że zawsze może zacząć od dobra. „Śpij spokojnie, mały jeżyku” – szepnął wiatr, kołysząc trawy do snu.