Bajka o Bożym uśmiechu dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, mały Jaś siedział przy oknie i patrzył w niebo. – Mamo, czy Bóg naprawdę patrzy na nas? – zapytał cicho.

Mama uśmiechnęła się i przytuliła Jasia. – Bóg patrzy na każdego z nas, ale nie oczami jak my – powiedziała łagodnie. – On patrzy sercem, a Jego uśmiech jest jak ciepłe słońce, które ogrzewa nas każdego dnia.

– A jak wygląda ten uśmiech? – zapytał Jaś, przecierając oczy.

– Widzisz te złote promienie zachodzącego słońca? To Jego uśmiech. A szum liści na wietrze? To Jego szept, że jest z nami – odpowiedziała mama, wskazując na drzewa za oknem.

Jaś wyjrzał i zobaczył, jak liście tańczą w blasku zachodu. – I zawsze jest? – spytał z nadzieją.

– Zawsze – odparła mama. – Nawet gdy jesteś smutny, On jest blisko. Pamiętasz, jak dziś podzieliłe się ciastkiem z kolegą? To też był Boży uśmiech – w twoim sercu, gdy czynisz dobro.

Jaś zamknął oczy i pomyślał o wszystkich małych dobrych rzeczach, które zrobił: o uśmiechu do mamy, o pomocy przy sprzątaniu zabawek. I nagle poczuł ciepło w brzuszku, jakby ktoś go przytulił niewidzialnymi ramionami.

– Mamo, czuję ten uśmiech! – szepnął radośnie.

Mama pogładziła go po głowie. – Bo Bóg jest w twoim sercu, zawsze, gdy jesteś dobry i kochasz. Teraz zamknij oczka, a On będzie czuwał nad twoim snem.

Jaś westchnął cicho, a jego oddech stał się równy jak kołysanie gałęzi na wietrze. Gwiazdy mrugały przez okno, a w pokoju rozlała się cisza pełna spokoju. – Dobranoc, Boży uśmiechu – wyszeptał, zasypiając.

– Dobranoc, Jasiu – odpowiedział wiatr za oknem, niosąc jego słowa aż do nieba.