Bajka o Bożym Promyku

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał Boży Promyk. Był maleńki, ciepły i złocisty jak poranne słońce.

Każdego ranka Promyk wstawał wcześniej niż wszyscy i delikatnie muskał policzki śpiących zwierzątek. Najpierw obudził ślimaka Zdzisia, potem biedronkę Basię, a na końcu myszkę Matyldę. Wszyscy otwierali oczy z uśmiechem.

Pewnego dnia Promyk zauważył, że jego blask słabnie. Był zmęczony i nie wiedział, co robić. Zasmucony usiadł na listku klonu i westchnął.

Wtedy przybiegła do niego myszka Matylda. – Promyku, czemu jesteś taki smutny? – zapytała. – Bo nie mam już siły świecić dla was wszystkich – odpowiedział cichutko.

– Nie martw się! – zawołała biedronka Basia. – Podzielimy się twoim blaskiem! Każde z nas weźmie po odrobinie światła i będzie nim świecić dalej. – Ślimak Zdzisiu skinął głową i uśmiechnął się szeroko.

I tak zwierzątka stanęły wokół Promyka. Każde wzięło jeden mały promyczek do swojego serduszka. Nagle las wypełnił się ciepłym, miękkim blaskiem – setki malutkich światełek tańczyły wśród drzew.

Boży Promyk poczuł, że wcale nie musi świecić sam. Dzieląc się swoim światłem, sprawił, że stało się go jeszcze więcej. A zwierzątka były szczęśliwe, bo mogły pomóc swojemu przyjacielowi.

Gdy nadszedł wieczór, Promyk położył się spać pod liściem paproci. Nad lasem zapadła cisza, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, Promyku – szepnęła myszka. – Dobranoc – odpowiedział cicho, otulony snem.