Bajka o Bozym, małej gwieździe

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na niebie pełnym gwiazd, mieszkał mały Bozym. Był maleńką, migoczącą gwiazdką, która bardzo chciała świecić najjaśniej ze wszystkich. Każdej nocy patrzył na wielkie, błyszczące gwiazdy i myślał: „Jak one to robią?”

Pewnego wieczoru Bozym zobaczył samotny obłoczek, który płakał. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Bozym. „Jestem taki mały i szary, nikt mnie nie zauważa” – odpowiedział obłoczek. Bozym pomyślał chwilę, a potem szepnął: „Ja cię widzę. Pobawmy się razem!”

I tak Bozym zaczął skakać wokół obłoczka, a jego światło odbijało się w kroplach rosy, tworząc małe tęcze. Obłoczek uśmiechnął się i zatańczył razem z gwiazdką. Od tego dnia obłoczek już nigdy nie był sam.

Następnej nocy Bozym usłyszał cichutki płacz pod swoim blaskiem. Schylił się i zobaczył maleńkiego żuka, który zgubił drogę do domu. „Pomóż mi, mała gwiazdo!” – prosił żuczek. Bozym zamrugał mocno i oświetlił ścieżkę między listkami, aż żuk dotarł do swojej mamy.

Kolejnej nocy Bozym pomógł zziębniętemu wróbelkowi, ogrzewając go swoim ciepłym blaskiem. Potem pokazał drobnej rybce, jak znaleźć pluskające źródło, a śpiącemu jeżowi osłonił oczy przed zbyt ostrym księżycem.

Im więcej pomagał, tym jaśniej i cieplej świecił. Bozym zrozumiał, że nie trzeba być wielkim, by dawać szczęście. Wystarczy małe serce gotowe do pomocy.

Kiedy nadszedł czas snu, wszystkie zwierzęta i obłoczek spojrzeli w niebo. Bozym mrugał do nich swoim najjaśniejszym blaskiem, a one szeptały: „Dziękujemy, mała gwiazdo.”

Bozym uśmiechnął się, wtulił w miękką chmurę i zamknął oczka. Na niebie zapanowała cisza, gwiazdy cicho migotały, a nad światem rozlał się spokojny, dobry sen.