Bobasowe skarby

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domku na skraju łąki mieszkały trzy bobasy: Kicia, Miś i Zajączek. Każde z nich miało swój ulubiony kącik i swoje skarby, które bardzo kochały. Pewnego dnia odkryły, że dzielenie się może być czymś naprawdę wyjątkowym.

Kicia miała koszyczek pełen błyszczących koralików. Uwielbiała je przesypywać z rączki do rączki i słuchać, jak delikatnie dzwonią. Miś natomiast zbierał miękkie szyszki, które pachniały lasem. Zajączek zaś miał najpiękniejsze kolorowe piórka, które znalazł na łące. Każde z bobasów było dumne ze swoich skarbów.

Pewnego popołudnia Kicia zaproponowała: „Pobawmy się razem!”. Miś i Zajączek zgodzili się z radością. Kicia wyjęła swoje koraliki, ale szybko schowała je z powrotem do koszyczka, bo bała się, że ktoś je zgubi. Miś pokazał szyszki, ale też je schował. Zajączek tylko westchnął i pokiwał głową.

Wtedy do pokoju weszła mama bobasów. Uśmiechnęła się ciepło i powiedziała: „Widzę, że macie wspaniałe skarby. A czy wiecie, że dzielenie się nimi sprawia, że radość rośnie?”. Bobasy spojrzały po sobie. Kicia zastanowiła się: „Czy to możliwe, żeby radość rosła?”.

Mama usiadła obok nich na dywanie. „Spróbujcie” – zaproponowała. Kicia wyjęła koraliki i położyła je na środku. Miś dodał szyszki, a Zajączek – piórka. Nagle zobaczyli, że wszystkie skarby razem tworzą coś nowego i pięknego. Koraliki błyszczały obok szyszek, a piórka unosiły się lekko.

Bobasy zaczęły się bawić. Kicia zrobiła naszyjnik z koralików i piórek dla Misia, a Miś zbudował wieżę z szyszek, którą ozdobił koralikami. Zajączek zaś ułożył wzór z piórek i szyszek. Każde z nich dawało coś od siebie i brało coś od innych. Śmiech rozbrzmiewał w całym domku.

Po zabawie Kicia powiedziała: „Dzielenie się jest naprawdę fajne! Mam tyle samo radości, co wcześniej, a jeszcze więcej przyjaciół”. Miś dodał: „A nasze skarby stały się jeszcze piękniejsze”. Zajączek przytulił się do mamy i szepnął: „Dziękuję, mamo, za tę lekcję”.

Od tego dnia bobasy zawsze bawiły się razem. Każdego popołudnia wyciągały swoje skarby i tworzyły coś nowego. Wiedziały, że dzielenie się nie zabiera radości, ale ją mnoży. I tak, w małym domku na skraju łąki, panowała wielka, ciepła przyjaźń.