Bajka o Birmingham dla dzieci

— Bajka do czytania —

W samym sercu Birmingham, w zielonym parku Cannon Hill, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Bim. Miała puszysty ogon i uwielbiała zbierać orzechy pod wielkim dębem. Każdego ranka Bim wyskakiwała z dziupli i biegała po parku, witając się ze wszystkimi – z kaczkami na stawie, z ptakami na gałęziach i z dziećmi, które przychodziły się bawić.

Pewnego słonecznego dnia Bim postanowiła poszukać orzechów w nowym miejscu. Skakała z drzewa na drzewo, aż nagle znalazła się przy małym moście, którego wcześniej nie widziała. Rozejrzała się – wokoło były wysokie budynki, a ulice pełne samochodów. Bim poczuła się zagubiona. „Gdzie jest mój park?” – szepnęła do siebie.

Nagle usłyszała gruchanie. To był gołąb o imieniu Grey, który siedział na poręczy mostu. „Witaj, mała wiewiórko! Wyglądasz na zmartwioną” – powiedział. Bim opowiedziała mu o swoim problemie. Grey uśmiechnął się: „Nie martw się! Znam Birmingham jak własne pióra. Aby wrócić do parku, musisz iść wzdłuż kanału – tam, gdzie pływają kolorowe łódki.”

Bim podziękowała gołębiowi i pobiegła w stronę kanału. Woda lśniła w słońcu, a w oddali widać było mosty. Nagle zza krzaka wyskoczył bury kot o imieniu Whiskers. „Dokąd tak pędzisz, wiewiórko?” – zapytał. „Szukam drogi do Cannon Hill Park” – odpowiedziała Bim. Kot przeciągnął się leniwie: „Idź prosto, aż zobaczysz wielki budynek z zegarem. To Ratusz. Potem skręć w lewo i znajdziesz się przy placu zabaw. Stamtąd już blisko do parku.”

Bim podziękowała kotu i pobiegła dalej. Po chwili spotkała psa o imieniu Rusty, który bawił się piłką na trawniku. „Cześć! Potrzebujesz pomocy?” – zaszczekał przyjaźnie. Bim skinęła głową. Rusty powiedział: „Widzę, że jesteś zmęczona. Chodź, pokażę ci skrót przez aleję kasztanową. Mieszkam tu od urodzenia i znam każdą ścieżkę.”

Razem przeszli przez aleję, a potem przez mały mostek. Nagle Bim zobaczyła znajomy dąb – swój dom! „Dziękuję, Rusty!” – zawołała radośnie. Pies pomachał ogonem i pobiegł z powrotem. Bim wdrapała się na gałąź i usiadła w swojej dziupli. Była szczęśliwa, że wróciła do domu, i wdzięczna nowym przyjaciołom, którzy jej pomogli.

Wieczorem nad Birmingham zapadła cisza. Gwiazdy zaczęły migotać na niebie, a księżyc oświetlił park. Bim ułożyła się wygodnie w swoim gniazdku z mchu i liści. Przymknęła oczy i pomyślała o dzisiejszej przygodzie. „Nawet w tak dużym mieście można znaleźć pomocnych przyjaciół” – szepnęła cichutko. I zasnęła spokojnie, marząc o orzechach i mostach.