Bajka o Ammanie

— Bajka do czytania —

W małym domku na wzgórzu w Ammanie mieszkała dziewczynka o imieniu Amira. Każdego wieczoru patrzyła z okna na migoczące światła miasta i zastanawiała się, jakie kryją tajemnice. Pewnego dnia, podczas spaceru z mamą na starą Cytadelę, Amira znalazła mały, błyszczący kamyk. Kiedy go podniosła, poczuła ciepło i zobaczyła, że kamień świeci delikatnym światłem.

Kamień okazał się magiczny – spełniał marzenia, ale tylko te, które płynęły z serca. Amira pomyślała o tym, żeby mieć więcej zabawek, ale kamień pozostał ciemny. Wtedy pomyślała o tym, żeby jej mama miała więcej czasu dla niej. Kamień zajaśniał mocniej i od tej pory mama częściej się z nią bawiła.

Następnego dnia Amira spotkała w parku chłopca, który był smutny, bo zgubił swoją ulubioną książkę. Amira pomyślała o tym, żeby książka się znalazła. Kamień znowu zajaśniał i książka pojawiła się pod drzewem. Chłopiec uśmiechnął się i podziękował.

Kiedy Amira wróciła do domu, opowiedziała mamie o zaczarowanym kamyku. Mama przytuliła ją i powiedziała, że największym skarbem jest miłość, którą dzielimy z innymi. Amira poczuła ciepło w sercu.

Nazajutrz Amira pomyślała o starszej sąsiadce, która była chora. Zapragnęła, żeby wyzdrowiała. Kamień zajaśniał tak mocno, że cały pokój wypełnił się światłem. Wieczorem sąsiadka poczuła się lepiej i zaprosiła Amirę na herbatę.

Amira zrozumiała, że kamień nie daje rzeczy materialnych, ale pomaga spełniać dobre życzenia dla innych. Postanowiła używać go tylko do pomagania. Od tamtej pory w Ammanie działo się coraz więcej dobrych rzeczy – ludzie byli dla siebie milsi, a miasto stało się jeszcze piękniejsze.

Wieczorem Amira położyła się do łóżka, a kamień położyła na parapecie. Światło księżyca odbijało się w nim, a gwiazdy nad Ammanem tańczyły na niebie. Amira zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwe skarby są tuż obok.