Bieg po leśną przygodę

— Bajka do czytania —

Zosia miała cztery lata i bardzo lubiła biegać. Biegała po podwórku, po parku, a nawet po kałużach – wtedy jej kalosze robiły chlup, chlup! Pewnego dnia tata powiedział: – W lesie odbędzie się Wielki Bieg Leśny. Możesz wziąć udział razem z kolegami i koleżankami.

Zosia bardzo się ucieszyła. Od razu zaczęła trenować: biegała wokół domu, robiła skłony i przysiady. – Muszę być szybka! – mówiła do swojego pluszowego zajączka, który zawsze jej towarzyszył. Zajączek kiwał uszami, jakby chciał powiedzieć: „Dasz radę!”.

W lesie spotkała przyjaciół: Kacpra, który lubił skakać, i Julkę, która uwielbiała tańczyć. – Będziemy biec razem? – zapytała Zosia. – Oczywiście! – odpowiedzieli. Wszyscy stanęli na starcie, a sowa Zuzia dała znak: huuuu! – i ruszyli.

Z początku Zosia biegła pierwsza. Ale po chwili zobaczyła, że Kacper potknął się o korzeń. Zatrzymała się i pomogła mu wstać. – Dziękuję – powiedział Kacper. – Biegnijmy dalej razem! – zawołała Zosia. I tak biegli we trójkę, śmiejąc się i pokazując sobie leśne skarby: kolorowe liście, grzyby i ślady saren.

Po drodze minęli strumyk. Julka przystanęła, żeby napić się wody. – Chodźcie, tu jest pyszna woda! – krzyknęła. Zosia i Kacper też się napili. – Jesteśmy drużyną – powiedziała Zosia. – Nie musimy być pierwsi, ważne, że jesteśmy razem.

Kiedy dobiegli do mety, okazało się, że wygrał mały borsuk, który biegł najszybciej. Zosia, Kacper i Julka byli drudzy, ale nie smucili się. – Super się bawiliśmy! – cieszyli się. Sowa Zuzia wręczyła każdemu medal z żołędzia, a borsukowi – złotą szyszkę.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku, a przez okno wpadało światło księżyca. – Mamo, dzisiaj zrozumiałam, że bieganie to nie tylko wygrywanie – szepnęła. – Najfajniej jest biec z przyjaciółmi. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: – Masz rację, córeczko. Teraz zamknij oczka i pomyśl o leśnej ścieżce, która prowadzi prosto do krainy snów.

Zosia westchnęła cicho. W jej głowie wirowały obrazy: zielone drzewa, śpiew ptaków i uśmiechnięte twarze przyjaciół. Księżyc świecił coraz jaśniej, a Zosia czuła się lekka jak piórko. – Dobranoc, lesie – wyszeptała. – Dobranoc, przygodo. I zasnęła spokojnie, śniąc o biegu, który nigdy się nie kończy.