Bajka o nartach, które nie chciały jechać

— Bajka do czytania —

Zosia dostała od dziadka wymarzone narty – były czerwone jak jabłuszka i błyszczały w słońcu. Już od samego patrzenia na nie robiło jej się ciepło na sercu.

Następnego dnia pojechała z tatą na stok. Śnieg skrzypiał pod butami, a w powietrzu unosił się zapach gorącej czekolady z pobliskiego baraku. Zosia założyła narty, zapięła kaski i stanęła na małym pagórku.

– No, jedź! – zawołał tata. Zosia pchnęła się kijkami, ale narty ani drgnęły. Próbowała jeszcze raz – nic. Zaczęła się denerwować. Dlaczego one nie chcą jechać?

– Może trzeba je poprosić? – zasugerował tata z uśmiechem. Zosia spojrzała na narty, a one jakby mrugnęły do niej swoimi czerwonymi czubkami. – Proszę, pojedźcie ze mną – szepnęła.

I wtedy stało się coś dziwnego. Narty same zaczęły sunąć – powolutku, jakby uczyły się razem z Zosią. Dziewczynka zachichotała, a śnieg frunął jej w twarz. Jazda była lekka i przyjemna, choć nie za szybka.

Po kilku zjazdach Zosia zrozumiała, że narty nie chciały być zmuszane. Lubiły, gdy się z nimi rozmawiało i gdy nie trzeba było od razu pędzić na złamanie karku. Wystarczyło dać sobie czas.

Pod wieczór tata zapytał: – I jak, polubiłyście się? Zosia przytuliła narty. – Tak. One są mądre. Uczą mnie, że nie trzeba od razu wygrywać, żeby czuć radość.

Gdy wrócili do domu, zmęczona, ale szczęśliwa Zosia położyła narty obok łóżka. Przez okno wpadło światło księżyca i tańczyło na czerwonych czubkach. Dziewczynka zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, narty. Jutro znów pojedziemy razem.