Bajka o biedronce Kropce

— Bajka do czytania —

W małym ogrodzie, pod wielkim liściem malwy, mieszkała biedronka o imieniu Kropka. Kropka miała na grzbiecie trzy małe, czarne kropki – okrągłe i błyszczące jak kropelki deszczu. Każdego ranka wstawała, przeciągała się i leciała na łąkę, by przywitać się z przyjaciółmi.

Pewnego dnia Kropka zobaczyła biedronkę Basię, która miała aż pięć kropek. Basia dumnie rozkładała skrzydełka i mówiła: „Zobacz, jakie mam piękne kropki! Aż pięć!”. Kropka spojrzała na swoje trzy kropki i zrobiło jej się smutno. „Czy jestem mniej ładna przez to, że mam mniej kropek?” – pomyślała.

Postanowiła zapytać o to mądrą mrówkę Felę. Fela właśnie niosła duże ziarenko. „Felu, czy ty wiesz, ile kropek powinnam mieć?” – zapytała Kropka. Mrówka uśmiechnęła się i odłożyła ziarenko. „Kropko, każdy z nas ma coś innego. Ja mam sześć nóg i silne szczęki, a ty – trzy śliczne kropki. To twoja cecha szczególna” – powiedziała Fela.

Kropka poleciała dalej. Spotkała pszczółkę Zosię, która nuciła przy kwiatuszku. „Zosiu, czy ty masz jakieś kropki?” – zapytała. Pszczółka zaśmiała się: „Nie mam kropek, za to mam pasiaste paski, które błyszczą w słońcu. Każdy z nas jest inny i to jest piękne!”.

Wtedy Kropka pomyślała o motylu Borysie, który miał kolorowe wzorki na skrzydłach. „Borys, ty też nie masz kropek, a jesteś taki kolorowy!” – zawołała. Borys przyleciał i powiedział: „Kropko, twoje trzy kropki przypominają trzy maleńkie gwiazdki. Gdybyś miała ich więcej, nie byłyby tak wyjątkowe. To właśnie one czynią cię Kropką!”.

Kropka poczuła, że serce jej rośnie z radości. Spędziła resztę dnia bawiąc się z przyjaciółmi – skakała po trawie, tańczyła z wiatrem i zbierała słodki nektar. Zrozumiała, że nie chodzi o liczbę kropek, ale o przyjaźń i uśmiech, którymi można dzielić się z innymi.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Kropka poleciała na swój ulubiony liść malwy. Zmęczona, ale szczęśliwa, otuliła się płatkami kwiatów i spojrzała w niebo. Pierwsze gwiazdy zaczęły migotać – małe, jasne punkciki, zupełnie jak jej trzy kropki. Pomyślała, że i one są wyjątkowe, bo świecą tylko dla siebie nawzajem.

Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, przyjaciele. Jutro znów się zobaczymy”. Wokół zrobiło się cicho – tylko liście szeleściły lekko, a księżyc delikatnie oświetlał ogród. Kropka zasnęła spokojnie, wiedząc, że jest dokładnie taka, jaka być powinna.