Biedronka i Czarny Kot: Przyjaźń w Kropki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie, gdzie pachniało lawendą i brzęczały pszczoły, mieszkała Biedronka o imieniu Kropka. Kropka miała na grzbiecie siedem pięknych, czarnych kropek, z których była bardzo dumna. Każdego ranka przeliczała je starannie, upewniając się, że żadna nie zniknęła.

Pewnego dnia, gdy Kropka spacerowała po liściu maliny, spotkała Czarnego Kota. Kot był cały czarny jak węgielek, a jego sierść lśniła w słońcu. Kropka nigdy wcześniej nie widziała takiego kota. – Kim jesteś? – zapytała nieśmiało. – Jestem Cień – odpowiedział kot miękkim głosem. – Mieszkam w starym krzaku bzu.

Kropka zmarszczyła czułki. – Jesteś cały czarny... Nie masz ani jednej kropki! – powiedziała z lekkim zdziwieniem. Cień uśmiechnął się smutno. – Nie, nie mam. I czasem przez to czuję się samotny. Inne zwierzęta mówią, że czarne koty przynoszą pecha. Kropka poczuła, że w jej serduszku robi się ciepło. – To niemądre gadanie! – zawołała. – Kolor nie ma znaczenia. Chcesz być moim przyjacielem?

Cień spojrzał na nią z niedowierzaniem. – Naprawdę? Nie boisz się mnie? – A czego miałabym się bać? – zaśmiała się Kropka. – Jesteś miły i masz piękne, zielone oczy. Od tego dnia Kropka i Cień spędzali razem każdą chwilę. Bawili się w chowanego wśród kwiatów, pili rosę z listków i opowiadali sobie historie.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Kropka zaproponowała: – Chodź, pokażę ci mój ulubiony krzak porzeczek! Ale po drodze musieli przejść obok starej gruszy, gdzie mieszkał Sroka Sęp. Sroka była znana z tego, że lubiła dokuczać innym. Gdy zobaczyła Kropkę i Cienia, zaśmiała się głośno: – Patrzcie, biedronka w kropki i czarny kot! Co za dziwna para!

Kropka zacisnęła małe żuwaczki. – Nie jesteśmy dziwni, jesteśmy przyjaciółmi! – odparła dzielnie. Cień spuścił głowę. – Może Sroka ma rację... Jesteśmy zbyt różni. Kropka stanęła na dwóch tylnych nóżkach i spojrzała Cieniowi prosto w oczy. – Posłuchaj: twoja sierść jest miękka jak aksamit, a moje kropki są jak małe gwiazdki. Razem tworzymy najpiękniejszy obrazek. I nie pozwolę, by ktokolwiek mówił inaczej!

Wzruszony Cień otarł łzę łapką. – Dziękuję, Kropko. Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką mogłem sobie wymarzyć. Od tamtej pory Kropka i Cień byli nierozłączni. Sroka Sęp, widząc ich radość, w końcu przestała dokuczać, a nawet zaczęła im zazdrościć takiej przyjaźni. Kropka nauczyła się, że prawdziwe piękno kryje się w sercu, a nie w kolorze czy wzorkach.

Gdy zapadł zmierzch, Kropka i Cień usiedli na miękkim mchu pod krzakiem bzu. Nad ich głowami zapalały się pierwsze gwiazdy. – Jutro znów się spotkamy? – zapytał cicho Cień. – Oczywiście – odpowiedziała Kropka, ziewając. – A teraz zamknij oczy i posłuchaj, jak wiatr szumi w liściach. To kołysanka dla przyjaciół. Cień położył głowę na łapkach, a Kropka wtuliła się w jego ciepłe futerko. Otuliła ich cisza, a gwiazdy mrugały porozumiewawczo, jakby mówiły: „Dobranoc, przyjaciele. Śpijcie spokojnie.”