Bajka o baranku, który zgubił drogę

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tuż obok małego strumyka, mieszkał baranek o imieniu Bieluś. Miał miękką, białą wełnę i różowe uszy, które zawsze nastawiał, gdy coś go zaciekawiło.

Pewnego słonecznego popołudnia Bieluś bawił się wesoło na łące. Nagle zobaczył pięknego motyla o cytrynowych skrzydłach. Motyl fruwał z kwiatka na kwiatek, a barankowi bardzo chciało się z nim pobawić.

Bieluś pognał za motylem, skacząc wśród wysokich traw. Motyl był jednak bardzo szybki i wkrótce zniknął za wzgórzem. Baranek rozejrzał się wokół i zorientował się, że nie zna tego miejsca – zabłądził!

Bieluś usiadł pod samotną wierzbą i zaczął cicho beczeć. Wtedy usłyszał cienki głosik: – Dlaczego płaczesz, mały baranku? To był konik polny, który niósł małe skrzypce. Bieluś powiedział mu, że się zgubił.

Konik polny zagrał smutną melodię, ale potem przypomniał sobie, że w wysoki dąb mieszka mądra Sowa Zosia. – Ona na pewno pomoże ci wrócić – zaćwierkał i wskazał drogę.

Bieluś pobiegł we wskazanym kierunku i wkrótce spotkał wiewiórkę Kasię, która zbierała orzechy. Wiewiórka pokazała mu ścieżkę przez las i powiedziała: – Gdy się zgubisz, popatrz na słońce. Ono zawsze jest po tej samej stronie rano i wieczorem.

Wreszcie Bieluś dotarł do wielkiego dębu, gdzie Sowa Zosia siedziała na gałęzi. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: – Mały baranku, nie martw się. Każdy czasem się gubi, ale jeśli słucha się rad przyjaciół i patrzy na gwiazdy, zawsze znajdzie drogę do domu.

Sowa Zosia nauczyła Bielusia, jak patrzeć na gwiazdy, by wskazywały kierunek. Baranek podziękował i ruszył w stronę znajomej łąki. Kiedy dotarł do swojej mamy, słońce już zachodziło.

Mama owca przytuliła Bielusia i ułożyła go do snu w miękkiej trawie. Nad nimi mrugnęły pierwsze gwiazdy, a baranek pomyślał, jak dobrze mieć przyjaciół, którzy pomagają w potrzebie. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, słysząc szum strumyka.