Baranek, który liczył gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej owczej wiosce na zielonej łące, mieszkał mały baranek o imieniu Gwiezdek. Miał miękką, białą wełnę i dwa błyszczące oczka, ale w jednym różnił się od innych owiec – nie lubił liczyć owiec przed snem.

Każdego wieczoru wszystkie baranki i owce gromadziły się na pastwisku i skakały przez płot, licząc się nawzajem: „Raz, dwa, trzy…” – powtarzały chórem. Potem zasypiały spokojnie. Gwiezdek też próbował, ale zamiast liczyć kolegów, wpatrywał się w niebo pełne gwiazd. „Ile ich jest? Sto? Tysiąc?” – myślał i po chwili już nie mógł zasnąć, bo tak bardzo chciał policzyć wszystkie gwiazdy.

„Gwiezdku, dlaczego nie śpisz?” – zapytała pewnej nocy starsza owca Matylda. „Próbuję, ciociu, ale gwiazdy są takie ciekawe! Każda świeci inaczej, niektóre migoczą, inne są duże i jasne.” Matylda pokiwała głową: „Owce liczą owce, a nie gwiazdy. Tak już jest od zawsze.” Gwiezdek spuścił nosek, ale w głębi duszy wiedział, że to, co robi, jest dla niego ważne.

Następnej nocy, gdy wszyscy już spali, Gwiezdek cichutko wymknął się na pagórek za wioską. Położył się na miękkiej trawie i patrzył w rozgwieżdżone niebo. „Spróbuję je podzielić na małe grupy” – powiedział do siebie. „Tu widzę gwiazdy układające się w kształt korony, a tam – w wielką literę L.” Zaczął liczyć: pięć gwiazd w koronie, trzy w liter… i tak powoli zapisywał ich liczbę w swojej głowie.

Nagle usłyszał cichy głosik: „Halo, co ty robisz?”. To była mała myszka polna o imieniu Iskierka. Gwiezdek opowiedział jej o swoim pomyśle. Iskierka zachichotała: „Ale ty nie liczysz owiec, tylko gwiazdy! To nietypowe!” Gwiezdek westchnął: „Wiem, wszyscy tak mówią”. A myszka dodała: „Ale ja myślę, że to wspaniałe. Każdy ma coś, co lubi robić. Ja na przykład uwielbiam zbierać nasiona i tworzyć z nich wzory.”

Od tej nocy Gwiezdek i Iskierka spotykali się na pagórku. Myszka pomagała mu zapamiętywać gwiazdy, a baranek uczył ją rozpoznawać ich blask. Pewnego wieczoru przyleciała sowa Mądralina, która słyszała o ich spotkaniach. „Gwiezdku, opowiedz mi, co widzisz na niebie” – poprosiła. Gwiezdek odważnie zaczął opisywać konstelacje, które wymyślił: Wielką Owcę, Małego Myszkę, a nawet Sowę z rozpostartymi skrzydłami.

Sowa Mądralina była pod wielkim wrażeniem. „To niesamowite! Znasz się na gwiazdach lepiej niż niejeden astronom. Powinieneś dzielić się swoją wiedzą z innymi.” Gwiezdek zarumienił się z dumy. Nazajutrz opowiedział o wszystkim cioci Matyldzie. Ta wysłuchała go uważnie i powiedziała: „Może i masz rację – nie trzeba być takim samym, żeby być wartościowym. Twoje gwiazdy też są piękne.”

Od tamtej pory każdego wieczoru Gwiezdek nie liczył owiec, ale zapraszał wszystkich, którzy chcieli, na opowieści o niebie. Małe jagnięta siadały wokół niego, a on pokazywał im, gdzie szukać najjaśniejszych gwiazd. Z czasem nawet starsze owce przychodziły posłuchać o Wielkiej Owcy. Gwiezdek był szczęśliwy – robił to, co kochał, a jego talent sprawiał radość innym.

I tak każdy wieczór Gwiezdek zasypiał z uśmiechem, cichutko mrucząc swoje ulubione liczby gwiazd. A nad nim, na granatowym niebie, tańczyły migoczące punkciki – jego mili przyjaciele. Otulały go spokojem, a on wiedział, że wcale nie trzeba być takim jak wszyscy, żeby być wyjątkowym. Dobranoc, Gwiezdku. Dobranoc, gwiazdy.