Gwiazdka Baletnicy Zosi

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała cztery lata i bardzo kochała taniec. Każdego dnia zakładała swoją różową spódniczkę i wirowała po pokoju, naśladując ruchy baletnic z książek z obrazkami.

Pewnego dnia mama zabrała Zosię do szkoły baletowej. Na wielkiej sali z lustrami stały inne dzieci, a pani nauczycielka, Pani Krokodylka (bo miała długie, zgrabne nogi), pokazywała proste kroki. Zosia próbowała stanąć na palcach, ale zachwiała się i prawie upadła.

– Nie martw się – powiedziała Pani Krokodylka. – Każda baletnica zaczyna od małych kroków. Ważne, żebyś czuła muzykę w sercu. – Zosia posłuchała i zamknęła oczy. Usłyszała delikatną melodię i poczuła, jak jej nogi same zaczynają tańczyć.

W następnych dniach Zosia ćwiczyła wytrwale. Czasem jej stopy plątały się, a spódniczka wirowała w złym kierunku. Ale nigdy się nie poddawała. Jej pluszowy miś, Pan Tulipan, siedział na krześle i przyglądał się ćwiczeniom.

Nadszedł dzień pierwszego występu. Zosia miała zatańczyć przed rodzicami i innymi dziećmi. Gdy wyszła na scenę, zobaczyła mnóstwo jasnych świateł i poczuła tremę. Jej nogi zdrętwiały, a ręce opadły.

Wtedy przypomniała sobie słowa Pani Krokodylki: „Czuj muzykę w sercu”. Zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i zaczęła tańczyć. Nie wszystkie jej ruchy były idealne, ale tańczyła z radością. Publiczność klaskała, a Zosia uśmiechnęła się szeroko.

Po występie mama przytuliła Zosię i powiedziała: – Byłaś piękna, bo tańczyłaś z całego serca. Zosia zrozumiała, że nie trzeba być doskonałym, aby sprawić innym radość. Liczy się pasja i wytrwałość.

Tej nocy Zosia położyła się do łóżka, a przez okno widać było migoczące gwiazdy. Przytuliła Pana Tulipana i szepnęła: – Jutro też będę tańczyć. I zasnęła cicho, a we śnie tańczyła z księżycem.