Bajka o baletnicy, która tańczyła z księżycem

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki pachniały ciasteczkami, mieszkała Zosia. Zosia miała trzy lata i bardzo kochała tańczyć. Każdego ranka zakładała swoją różową spódniczkę i wirowała po pokoju, a jej stopy tańczyły lekko jak piórka.

Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawił się srebrny księżyc, Zosia usłyszała cichutką melodię. To księżyc nucił piosenkę o gwiazdach. „Ojej, jak pięknie” – szepnęła Zosia i zaczęła tańczyć w blasku księżycowego światła.

Jej rączki unosiły się jak skrzydła motyla, a nóżki stąpały delikatnie po podłodze. Nagle zobaczyła, że jej cień na ścianie też tańczy! Cień wirował i podskakiwał razem z nią. Zosia uśmiechnęła się szeroko.

„Cieniu, chodź, zatańczymy razem!” – zawołała. I tak Zosia i jej cień tańczyli w rytm księżycowej piosenki. Cień był trochę niezdarny, ale Zosia nie przejmowała się tym. Ważne, że oboje mieli mnóstwo radości.

Księżyc zobaczył, jak Zosia tańczy z cieniem i zagrał głośniej. Gwiazdy zaczęły mrugać wesoło. Zosia wirowała, aż jej spódniczka zrobiła się wielka jak balon. Cień podskakiwał, a Zosia śmiała się głośno.

„To najlepszy taniec na świecie!” – powiedziała Zosia. I wtedy zrozumiała, że nie trzeba być idealnym, by tańczyć pięknie. Liczy się to, że tańczymy z sercem i z kimś, kogo lubimy.

W końcu księżyc zakończył swoją piosenkę, a gwiazdy przestały mrugać. Zosia przytuliła swój cień, który powoli znikał w ciemności. „Dobranoc, cieniu” – szepnęła. Położyła się do łóżeczka, a w jej głowie wciąż tańczyły srebrne nuty.

Zosia zamknęła oczy, a księżyc otulił ją swoim blaskiem. W pokoju zapanowała cisza, tylko gdzieniegdzie słychać było cichutkie „luli, luli”. I tak Zosia zasnęła, śniąc o tańcu z księżycem i gwiazdami.