Baba Jaga i zagubiony guzik

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała Zosia. Miała pięć lat i ulubioną sukienkę w czerwone kwiatki. Niestety, pewnego dnia z sukienki odpadł jej najpiękniejszy guzik – ten z małym słoneczkiem. Zosia bardzo się zmartwiła i postanowiła go szukać.

Szukała pod stołem, za kanapą, a nawet w kuchni pod dywanem. Guzika nigdzie nie było. Wtedy mama powiedziała: „Może wpadł do lasu, gdy bawiłaś się w ogródku?”. Zosia założyła buciki i pobiegła na skraj lasu. Tam zobaczyła ścieżkę wyłożoną kamykami, która prowadziła w głąb drzew. Postanowiła iść nią dalej.

Po chwili dotarła do małej chatki. Chatka była drewniana, a z komina unosił się dymek. Zosia zapukała: puk, puk. Drzwi otworzyła starsza pani z długim nosem i chustką na głowie. To była Baba Jaga! Ale zamiast się bać, Zosia grzecznie powiedziała: „Dzień dobry, szukam mojego guzika ze słoneczkiem. Czy pani go nie widziała?”.

Baba Jaga uśmiechnęła się. „O, zgubiłaś guzik? Wejdź, moje dziecko. Mam tu pełno różnych rzeczy – może twój guzik gdzieś się zapodział.” W chatce było bardzo czysto. Na półkach stały słoiczki z ziołami, a na stole leżały kolorowe nici. Baba Jaga pokazała Zosi wielkie pudełko z guzikami. „Wrzucam tu wszystkie znalezione guziki, żeby nikomu się nie zgubiły. Może twój jest w środku?”.

Zosia zaczęła przeglądać guziki. Były tam guziki okrągłe, kwadratowe, w paski i w kropki. Nagle zobaczyła znajome słoneczko! „Jest!” – zawołała radośnie. Baba Jaga pomogła jej przyszyć guzik mocną nitką. „Dziękuję!” – powiedziała Zosia. „A skąd pani ma tyle guzików?”. Baba Jaga odparła: „Znajduję je w lesie. Ludzie gubią różne rzeczy, a ja je zbieram, żeby mogły wrócić do właścicieli.”

Zosia pomyślała, że Baba Jaga wcale nie jest straszna, tylko bardzo pomocna. „Czy mogę pani pomóc posprzątać?” – zapytała. Baba Jaga się zgodziła. Razem poukładały słoiczki, pozamiatały podłogę i poukładały książki. Zosia nauczyła się, że każda rzecz ma swoje miejsce – wtedy łatwiej ją znaleźć, gdy się zgubi.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Baba Jaga odprowadziła Zosię do domu. „Dziękuję za pomoc” – powiedziała. „Pamiętaj, że nawet mały guzik może być ważny, a pomaganie innym sprawia radość.” Zosia przytuliła Babę Jagę i pobiegła do mamy. Pokazała jej przyszyty guzik i opowiedziała o przygodzie.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Zosia patrzyła przez okno na gwiazdy. Jedna z nich migotała jak małe słoneczko. Zosia uśmiechnęła się i szepnęła: „Dobranoc, Babo Jago. Dobranoc, guziczku.” I zasnęła spokojnie, wiedząc, że nawet w lesie można spotkać kogoś życzliwego.