Bajka o Babie Jadze, która zgubiła swój cień

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w chatce na kurzej nóżce, mieszkała Baba Jaga. Nie była jednak taka straszna, jak ją malują. Miała siwe włosy, haczykowaty nos i miotłę, którą zamiatała podwórko. Ale pewnego ranka stało się coś dziwnego – Baba Jaga obudziła się i zobaczyła, że nie ma cienia!

Zmartwiła się okropnie. „Bez cienia jestem jak zupa bez soli” – mruknęła. Włożyła swój najcieplejszy sweter, chwyciła miotłę i wyruszyła w las. Szła i szła, aż spotkała wiewiórkę, która chowała orzechy. „Wiewióreczko, nie widziałaś mojego cienia?” – zapytała. Wiewiórka popatrzyła na nią i powiedziała: „Twój cień? A po co ci on? I tak jesteś straszna!”.

Baba Jaga westchnęła. „Nie chcę być straszna, chcę być sobą” – odpowiedziała. Wiewiórka wzruszyła ramionami i pognała dalej. Baba Jaga poszła nad strumyk, gdzie pluskały się żabki. „Żabki, widziałyście mój cień?” – zapytała. Jedna żabka wychyliła głowę: „Twój cień uciekł, bo się ciebie boi. Jesteś przecież Babą Jagą!”.

Baba Jaga usiadła na kamieniu i zamyśliła się. „Może naprawdę jestem za straszna?” – pomyślała. Wtedy zza krzaka wybiegł mały zajączek, który płakał. „Co ci jest, zajączku?” – zapytała łagodnie. „Zgubiłem się i nie mogę znaleźć drogi do domu” – szlochał zajączek. Baba Jaga pogłaskała go po miękkim futerku i powiedziała: „Pomogę ci”.

Wzięła zajączka za łapkę i poprowadziła przez las. Po drodze pokazała mu, gdzie rosną najsłodsze jagody, a gdzie można znaleźć suchą trawę na posłanie. Gdy doszli do norki zajączka, ten uśmiechnął się szeroko: „Dziękuję, Babo Jago! Jesteś naprawdę miła!”. I wtedy Baba Jaga spojrzała w dół – a tam, tuż obok niej, leżał jej cień!

Cień wrócił, bo Baba Jaga pokazała, że ma dobre serce. Od tego dnia Baba Jaga nie chciała już straszyć. Zaprzyjaźniła się ze wszystkimi zwierzętami w lesie, a jej chatka na kurzej nóżce stała się przytulnym miejscem, gdzie każdy mógł dostać kubek ciepłego mleka i kawałek piernika.

Kiedy zapadał zmrok, Baba Jaga siadała na progu i patrzyła w niebo. Jej cień tańczył w blasku księżyca, a ona uśmiechała się do gwiazd. „Dobranoc, lesie” – szeptała. „Dobranoc, cieniu” – i zasypiała spokojnie, wiedząc, że najważniejsze jest to, co w środku.