Bajka o Babie Jadze, która zgubiła miotłę

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w głębi lasu, mieszkała Baba Jaga. Miała chatkę na kurzej stopce, wielki gar na zioła i latającą miotłę. Ale pewnego dnia, kiedy chciała polecieć na jagody, miotła zniknęła!

Baba Jaga szukała miotły w chacie, pod chatką, w ogródku, a nawet w kominie. Nigdzie jej nie było. „Ojej, co ja teraz zrobię?” – martwiła się. Postanowiła iść do lasu i poprosić o pomoc.

Spotkała małego zajączka. „Zajączku, widziałeś moją miotłę?” – zapytała. „Nie, Babo Jago, ale mogę pomóc szukać!” – odpowiedział zajączek. Razem skakali po lesie, ale miotły nie znaleźli.

Potem spotkali wiewiórkę. „Wiewiórko, a ty widziałaś moją miotłę?” – spytała Baba Jaga. „Nie widziałam, ale poszukam z wami!” – zawołała wiewiórka. Wiewiórka skakała po drzewach, zajączek po krzakach, a Baba Jaga dreptała za nimi. Miotły nie było.

Nagle usłyszeli śmiech. To sowa siedziała na gałęzi. „Babo Jago, twoja miotła stoi oparta o twój komin!” – powiedziała sowa. Baba Jaga spojrzała na swoją chatkę i rzeczywiście – miotła stała przy kominie, jakby czekała.

„Dziękuję wam, przyjaciele!” – ucieszyła się Baba Jaga. „Myślałam, że sama dam radę, ale z wami poszło szybciej!”. Zajączek, wiewiórka i sowa uśmiechnęli się. „Zawsze możesz na nas liczyć” – powiedzieli.

Od tego dnia Baba Jaga często zapraszała leśne zwierzęta na jagodowe pierogi, a oni pomagali jej w pracach. I wszyscy żyli długo i wesoło.

Kiedy zapadł wieczór, Baba Jaga usiadła w swoim fotelu, przykryła się kocem i patrzyła w gwiazdy. „Dobranoc, miotło, dobranoc, przyjaciele” – szepnęła i zasnęła spokojnie.