Skarb w starym kuferku

— Bajka do czytania —

Każdego lata mała Ania przyjeżdżała do domku swoich dziadków. Domek stał na skraju lasu, otoczony kolorowymi kwiatami i drzewami. Babcia zawsze czekała z uśmiechem, a dziadek z tajemniczym błyskiem w oku.

Pewnego dnia dziadek zaprowadził Anię na stary, zakurzony strych. 'Mam ci coś pokazać' – powiedział. W kącie stał wielki, drewniany kuferek z metalowymi okuciami. Ania nigdy go wcześniej nie widziała.

Dziadek zdjął kuferek z półki i postawił na podłodze. 'To skarb naszej rodziny' – szepnął. Ania z ciekawością patrzyła, jak dziadek przekręca kluczyk. Zamek zaskrzypiał i wieko się otworzyło.

W środku leżały stare fotografie, korale, guziki i małe serwetki. Ania wyjęła zdjęcie uśmiechniętej dziewczynki. 'Kto to?' – zapytała. 'To twoja babcia, kiedy była mała' – odpowiedział dziadek.

Babcia przyszła z kuchni i usiadła obok. Wzięła do ręki fioletowy guzik. 'Ten guzik pochodzi z mojej ulubionej sukienki' – powiedziała. 'Nosiłam ją, gdy poznałam twojego dziadka.' Ania słuchała z wypiekami na twarzy.

Potem babcia pokazała jej starą pocztówkę z namalowanym słoniem. 'Tę kartkę wysłał dziadek, gdy był w podróży' – wyjaśniła. Ania była zachwycona. Każdy przedmiot miał swoją historię.

Popołudniu Ania, babcia i dziadek usiedli w ogrodzie i upiekli razem ciasteczka z dżemem. Kiedy ciasteczka były gotowe, jedli je na werandzie, słuchając śpiewu ptaków.

Wieczorem, gdy zrobiło się ciemno, babcia opowiedziała Ani bajkę na dobranoc. Ania leżała w miękkim łóżku, patrząc na gwiazdy przez okno.

Sen przyszedł cichutko, jak delikatny powiew wiatru. Ania wiedziała, że ten dzień będzie jednym z jej najpiękniejszych wspomnień. I śniło jej się, że biega po ogrodzie pełnym kwiatów, a babcia i dziadek machają do niej z werandy.