Kolorowe chwile z babcią

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju łąki mieszkała babcia Zosia. Miała siwe włosy jak chmurki i oczy, które zawsze się uśmiechały. Każdego dnia czekała na wizytę swojego wnuczka, małego Jasia.

Kiedy Jaś przychodził, babcia zawsze miała dla niego niespodziankę. Raz było to pudełko z kolorowymi guzikami, innym razem stary album ze zdjęciami. Jaś uwielbiał oglądać zdjęcia mamy i taty, gdy byli mali.

Pewnego dnia babcia powiedziała: „Jasiu, chodź, pokażę ci coś wyjątkowego.” Zaprowadziła go do ogrodu, gdzie rosły kwiaty w każdym kolorze tęczy. „To mój sekretny ogród” – szepnęła. „Każdy kwiat to wspomnienie.”

Jaś patrzył na czerwone róże, żółte słoneczniki i niebieskie niezapominajki. „A który kwiat jest o mnie?” – zapytał. Babcia uśmiechnęła się i wskazała mały, biały stokrotek. „Ten, bo jesteś jak on – mały, ale pełen radości.”

Potem usiedli na ławce pod jabłonią. Babcia opowiadała Jasiowi o tym, jak kiedyś sama była mała i biegała po tej samej łące. Jaś słuchał z otwartymi ustami, a wiatr delikatnie poruszał liśćmi.

„Babciu, a dlaczego twoje wspomnienia są takie kolorowe?” – zapytał Jaś. Babcia pogłaskała go po głowie. „Bo spędzam czas z tymi, których kocham. To sprawia, że każda chwila jest jak farba na obrazie.”

Jaś przytulił się do babci. „Ja też chcę mieć kolorowe wspomnienia” – powiedział. Babcia zaśmiała się cicho. „Już je masz, kochanie. Każda nasza wspólna chwila to nowy kolor.”

Gdy słońce zaczęło zachodzić, babcia zaprowadziła Jasia do domu. Położyła go do łóżka i otuliła kołdrą. „Dobranoc, mój stokroteczku” – szepnęła. Jaś zamknął oczy, a w głowie wirowały mu kolorowe kwiaty i uśmiech babci.