Bajka o Babie Jadze, która miała dobre serce

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w głębi wielkiego lasu, stał mały, drewniany domek. W tym domku mieszkała Baba Jaga. Ale nie taka straszna, jak w innych bajkach. Ta Baba Jaga miała siwe włosy splecione w warkocz, nosiła okulary na nosie i bardzo lubiła piec ciasteczka z miodem.

Każdego ranka Baba Jaga wstawała wcześnie, podlewała kwiatki w ogródku i sprawdzała, czy ptaszki mają co jeść w karmniku. Jej domek pachniał wanilią i cynamonem, a z komina unosił się biały, puszysty dymek.

Pewnego dnia do lasu przyszła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Zosia zgubiła się, szukając jagód. Usiadła pod wielkim dębem i zaczęła płakać. Baba Jaga usłyszała płacz i wyjrzała przez okno.

– Och, ktoś jest smutny – powiedziała cicho i wyszła przed dom. – Nie płacz, mała. Chodź, napijemy się ciepłego mleka i zjemy ciasteczko – zaprosiła Zosię.

Zosia trochę się bała, ale brzuszek burczał jej z głodu. Weszła do domku. W środku było przytulnie: na stole stał dzbanek z mlekiem, a na półce leżały kolorowe książeczki. Baba Jaga posadziła Zosię na miękkiej poduszce i opowiedziała jej historię o tym, jak kiedyś sama zgubiła się w lesie i pomogła jej dobra wiewiórka.

Po chwili Zosia przestała się bać. Pomogła Babie Jadze posprzątać okruchy i razem nakarmiły ptaszki. Baba Jaga wzięła Zosię za rękę i zaprowadziła ją na skraj lasu, skąd widać było dom Zosi.

– Pamiętaj, mała – powiedziała Baba Jaga, głaszcząc Zosię po głowie – że nawet jeśli ktoś wygląda inaczej, może mieć wielkie, dobre serce. A pomaganie innym to najpiękniejsza magia na świecie.

Zosia podziękowała i pobiegła do domu. Tego wieczoru, leżąc w łóżeczku, patrzyła przez okno na gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niej wesoło – to Baba Jaga machała z daleka. Zosia uśmiechnęła się i zasnęła spokojnie, wiedząc, że w lesie mieszka przyjaciółka.