Baba Jaga i tajemnica dobrego serca

— Bajka do czytania —

W lesie, za gęstymi krzakami i wysokimi drzewami, stała mała chatka. Mieszkała w niej Baba Jaga, o której krążyły straszne opowieści. Dzieci z pobliskiej wioski bały się jej jak ognia. Ale pewna dziewczynka o imieniu Zosia postanowiła sprawdzić, czy Baba Jaga naprawdę jest taka zła.

Zosia zebrała się na odwagę i pewnego słonecznego poranka wyruszyła do lasu. Szła ścieżką wśród paproci, a ptaki śpiewały jej wesołe piosenki. W końcu dotarła do chatki, która stała na kurzej nóżce. Zamiast strachu poczuła ciekawość.

Zapukała delikatnie do drzwi. Po chwili otworzyła je starsza pani z siwymi włosami i dobrotliwym uśmiechem. „Ojej, dziecko, co ty tu robisz?” – zapytała miłym głosem. Zosia zdziwiła się, bo Baba Jaga wcale nie była straszna.

Okazało się, że Baba Jaga zbierała zioła i robiła z nich lecznicze herbatki dla chorych zwierząt. Była bardzo samotna, bo wszyscy się jej bali. Zosia postanowiła jej pomóc. Razem zbierały rumianek i miętę na polanie.

Kiedy wróciły do chatki, Baba Jaga zaparzyła pyszną herbatę z miodem. Opowiadała Zosi o lesie i jego tajemnicach. Dziewczynka dowiedziała się, że Baba Jaga ma wielkie serce i zawsze chętnie pomaga potrzebującym.

Zosia zaprosiła Babę Jagę do wioski. Na początku mieszkańcy byli przestraszeni, ale gdy zobaczyli, jak staruszka leczy chorego jeżyka, zmienili zdanie. Baba Jaga stała się przyjaciółką wszystkich dzieci.

Od tej pory co tydzień Baba Jaga przychodziła do wioski z koszykiem ziół i słodkich ciasteczek. Dzieci uwielbiały jej opowieści o leśnych zwierzętach. Nikt już nie bał się chatki na kurzej nóżce.

Zosia nauczyła się, że nie warto oceniać ludzi po wyglądzie ani po tym, co mówią inni. Każdy ma w sobie coś dobrego, czasem tylko trzeba to odkryć. Baba Jaga była tego najlepszym przykładem.

Kiedy zapadał zmrok, Zosia wracała do domu, a Baba Jaga machała jej z daleka. Gwiazdy na niebie migotały radośnie, a las szumiał cicho, jakby śpiewał kołysankę. Wszystko było dobrze.