Jeż Igiełka i spokojny las

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał jeż o imieniu Igiełka. Miał tysiące kolców, które lśniły w słońcu, ale najbardziej lubił, gdy w lesie było cicho i spokojnie. Każdego ranka układał swoje szyszki w równym rzędzie, a liście obok norki musiały być ułożone idealnie. Inne zwierzęta tego nie rozumiały – dla nich las był miejscem głośnej zabawy i biegania.

Wiewiórka Rudaska co dzień skakała po gałęziach i wołała: – Igiełko, chodź się bawić w berka! Będziemy się gonić po mchu! Ale Igiełka kręcił noskiem i chował się w swoją norkę. Głośne krzyki i szybkie ruchy sprawiały, że jeżyk czuł się nieswojo, jakby ktoś łaskotał go od środka. Rudaska była zmartwiona – myślała, że Igiełka jej nie lubi.

Pewnego dnia zajączek Szarak podszedł do norki Igiełki i usiadł cichutko obok. Nic nie mówił. Po chwili Igiełka wystawił nosek i zobaczył, że zajączek po prostu patrzy na liście. – Mogę tu posiedzieć? – spytał Szarak. Igiełka skinął główką. Siedzieli w ciszy, słuchając szumu wiatru. Szarak nie hałasował, nie skakał – i to było w porządku.

Rudaska przyglądała się im z daleka. Nie rozumiała, jak można bawić się w ciszy. Podeszła bliżej, ale tym razem nie krzyczała. – Igiełko, a co ty lubisz robić? – zapytała spokojnie. Jeżyk wyciągnął swoją ulubioną szyszkę i położył ją na liściu. – Lubię układać je w rzędzie. Każda jest inna, ale wszystkie są piękne – odpowiedział.

Rudaska i Szarak spojrzeli na szyszki. Zobaczyli, że jedne są duże, inne małe, jedne brązowe, inne złote. – To jak my – powiedział Szarak. – Każdy jest inny i każdy lubi coś innego. I to jest w porządku. Rudaska uśmiechnęła się i powoli zaczęła pomagać Igiełce układać szyszki. Śmiali się cicho, bez krzyków.

Od tego dnia w lesie wszyscy wiedzieli, że Igiełka lubi spokój. Kiedy ktoś chciał się z nim bawić, najpierw pytał: – Czy mogę usiąść obok? Igiełka zawsze kiwał głową, jeśli był na to gotowy. Czasem siadali razem i liczyli liście, czasem po prostu patrzyli w niebo. To była ich wspólna zabawa – niemal bez słów, pełna zrozumienia.

Inne zwierzęta też nauczyły się, że nie trzeba zawsze hałasować. Jeż pokazał im, że cisza może być przyjemna, a różnice sprawiają, że las jest ciekawszy. Wiewiórka nadal skakała i krzyczała, ale tylko wtedy, gdy Igiełki nie było w pobliżu. A jeż wiedział, że ma przyjaciół, którzy go rozumieją.

Kiedy zapadł wieczór, Igiełka wrócił do swojej norki. Na niebie świeciły gwiazdy – każda migotała inaczej. Jeżyk ułożył szyszki obok legowiska, wtulił się w liście i zamknął oczy. Był spokojny i szczęśliwy, bo wiedział, że w lesie może być sobą. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął i zasnął, a gwiazdy cicho nad nim czuwały.