Tuptuś i jego spokojna dolina

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie mieszkał mały zajączek Tuptuś. Miał miękkie, szare futerko i wielkie, uważne oczy. Lubił, gdy wszystko działo się powoli i spokojnie.

Każdego ranka Tuptuś wstawał o tej samej porze. Najpierw przeciągał się trzy razy, potem jadł swoją ulubioną marchewkę zawsze z tego samego talerzyka. Gdy coś się zmieniało, robiło mu się nieswojo.

Pewnego dnia do doliny przyszła nowa sarenka o imieniu Iskierka. Iskierka była bardzo radosna i głośno tupała kopytkami. Wszystkie zwierzątka biegały i skakały wokół niej, a Tuptuś schował się za krzakiem. Zbyt wiele hałasu.

Mama zajączka podeszła do niego cichutko. 'Widzę, że potrzebujesz chwili ciszy. Pokaż Iskierce, co lubisz robić.' Tuptuś pomyślał i wyjął z kieszonki swój szeleszczący liść, którym bawił się każdego wieczoru.

Iskierka podeszła powoli. 'Co to jest?' zapytała cicho. Tuptuś pokazał jej, jak liść szeleści w łapkach. Iskierka usiadła obok i słuchała. 'Jaki spokojny dźwięk' – szepnęła. Tuptuś uśmiechnął się nieśmiało.

Od tego dnia Iskierka przychodziła do Tuptusia w porze, gdy w dolinie było cicho. Razem układali żołędzie w rzędy i patrzyli na mrówki idące ścieżką. Iskierka nauczyła się, że czasem wystarczy po prostu być obok.

Inne zwierzątka też zrozumiały, że Tuptuś lubi spokój. Zaczęły go odwiedzać pojedynczo, a nie gromadą. A Tuptuś czasem sam do nich dołączał na chwilę, gdy czuł się gotowy. Wszyscy byli szczęśliwi.

Gdy nastał wieczór, Tuptuś położył się w swoim miękkim kocyku. Na niebie zapalały się gwiazdy – każda świeciła inaczej, ale wszystkie były piękne. 'Dobranoc, Iskierko' – szepnął i zamknął oczy. W dolinie zapanowała cisza i spokój.