Bajka o autkach

— Bajka do czytania —

W małym, słonecznym miasteczku Autkowo mieszkały cztery kolorowe autka: czerwony Franio, niebieska Nelka, zielony Gucio i żółta Zosia. Każde z nich było inne i miało swoje małe hobby. Franio lubił szybko jeździć, Nelka uwielbiała śpiewać, Gucio zbierał kamienie, a Zosia malowała obrazki. Mimo różnic byli najlepszymi przyjaciółmi i spędzali razem każdą wolną chwilę.

Pewnego ranka, gdy słonko wstało nad Autkowem, Franio zaproponował: „Zróbmy dzisiaj wielki wyścig do starego dębu!”. Wszystkie autka ucieszyły się na pomysł. Nelka zatrąbiła radośnie, Gucio podskoczył na sprężynach, a Zosia zamrugała reflektorami. Przygotowały się do startu, ustawiając na linii z kredy.

Gdy tylko Franio krzyknął „Trzy, dwa, jeden – start!”, autka pomknęły przed siebie. Franio wyrywał do przodu, ale po chwili usłyszał za sobą ciche „hop, hop, hop”. To Gucio skakał na nierównej drodze, bo jego opony nie były takie duże. Franio zwolnił i zawołał: „Guciu, potrzebujesz pomocy?”. Gucio uśmiechnął się: „Trochę się męczę, ale dam radę!”.

Franio pomyślał chwilę i powiedział: „Pojedźmy razem, wolniej, żeby wszyscy mogli cieszyć się podróżą”. Nelka i Zosia, które też zwolniły, zgodziły się z nim. „Fajnie jest jechać razem” – powiedziała Nelka. Zosia dodała: „Możemy po drodze podziwiać kwiaty i słuchać śpiewu ptaków”. I tak autka jechały powoli, rozmawiając i śmiejąc się.

Nagle na środku drogi zobaczyły małego, szarego jeżyka, który stał nieruchomo i wyglądał na smutnego. Autka zatrzymały się. „Co się stało, mały?” – zapytała łagodnie Zosia. Jeżyk odpowiedział cienkim głosikiem: „Zgubiłem drogę do domu, a już zaczyna się ściemniać. Nie wiem, jak wrócić do mamy i taty”.

Franio, Nelka, Gucio i Zosia spojrzeli po sobie. „Musimy mu pomóc” – powiedział stanowczo Franio. Gucio wyjął z bagażnika swój ulubiony kamień, który świecił w ciemności. „Będzie nam oświetlał drogę” – wyjaśnił. Nelka zaśpiewała wesołą piosenkę, żeby dodać jeżykowi odwagi. Zosia narysowała na asfalcie strzałki, wskazujące kierunek do lasu.

Razem, autka i jeżyk, ruszyli w stronę lasu. Po kilku minutach dotarli do polany, gdzie czekała rodzina jeżyka. „Dziękuję wam, dzielne autka!” – zawołał jeżyk i pobiegł do mamy i taty. Mama jeżyk uśmiechnęła się: „Jesteście wspaniałymi przyjaciółmi. Dziękujemy, że zaopiekowaliście się naszym synkiem”.

Autka poczuły wielką radość. „Pomaganie jest fajniejsze niż wyścigi” – stwierdził Gucio. „Zgadzam się” – dodała Nelka. „Każdy z nas ma coś, czym może się podzielić z innymi”. Wróciły do Autkowa, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Franio powiedział cicho: „Dobrze mieć takich przyjaciół. Jutro znów zrobimy coś razem – może małą wycieczkę?”. Wszystkie autka zasnęły spokojnie, marząc o kolejnej przygodzie.

Następnego dnia autka obudziły się wypoczęte i pełne energii. Słońce świeciło, a na dworze czekał na nie mały gość – jeżyk z podziękowaniem w postaci koszyka jagód. „Specjalnie dla was” – powiedział nieśmiało. Autka ucieszyły się i postanowiły zjeść jagody na wspólnym pikniku. „Widzicie?” – powiedziała Zosia. „Dobro wraca. Kiedy pomagamy, świat staje się piękniejszy”. I wszystkie autka zgodnie kiwnęły reflektorami.