Kolorowe myśli Misia

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie mieszkał mały miś o imieniu Borys. Był bardzo miły i pomocny, ale różnił się od innych – lubił układać żołędzie w idealne rzędy, a głośne dźwięki sprawiały, że zatykał uszy. Inne zwierzęta nie rozumiały jego zachowania i czasami czuł się samotny. Ta opowieść pokazuje, jak przyjaciele nauczyli się widzieć świat jego oczami.

Borys budził się co dzień o tej samej porze i zawsze zaczynał od ułożenia swoich kamieni wzdłuż strumienia. Potem cichutko nucił melodię, którą znał tylko on. Jego przyjaciele, wiewiórka Maja i zając Tofik, dziwili się, czemu Borys nie chce bawić się w berka ani skakać po drzewach.

Pewnego dnia Maja i Tofik zorganizowali wielkie przyjęcie urodzinowe z balonami i głośną muzyką. Kiedy Borys przyszedł, natychmiast zakrył łapkami uszy i schował się za krzakiem. „On nas nie lubi!” – powiedział smutno Tofik. Ale mądra sowa Zosia, która wszystko widziała, postanowiła im wytłumaczyć.

„Drodzy przyjaciele”, zaczęła Zosia, „Borys ma wyjątkowy umysł. Jego uszy są bardzo wrażliwe, a mózg odbiera wszystkie dźwięki podwójnie mocno. To jakby słuchać setki ptaków naraz. On nie ucieka od was – on potrzebuje spokoju. To nie znaczy, że was nie kocha.”

Maja i Tofik zrozumieli. Podeszli do Borysa i zapytali, co może sprawić mu radość. „Lubię ciche miejsca i układanie wzorów z liści” – odpowiedział cichutko Borys. Przyjaciele przygotowali mu kącik z miękkimi mchami i przygaszonym światełkiem. Postawili też miskę z wodą, w której odbijały się promienie słońca.

Borys uśmiechnął się pierwszy raz od wielu dni. Pokazał przyjaciołom, jak układać liście w tęczowe wzory. Maja i Tofik byli zdumieni – żadne z nich nie potrafiło tak dokładnie dopasować kształtów. „To niesamowite!” – zawołała Maja. Od tej pory bawili się w ciszy, wymyślając coraz to nowe układy.

Wieczorem wszyscy usiedli nad stawem i patrzyli na ogniki. Borys opowiedział im, jak czuje się, gdy słyszy za dużo hałasu. „To jakby wszystkie liście naraz szeleściły w mojej głowie” – wyjaśnił. „A kiedy jest cicho, widzę najpiękniejsze kolory i kształty.” Przyjaciele przytulili go, a on poczuł, że jest rozumiany.

Od tamtego dnia Zielony Las stał się miejscem, gdzie każdy mógł być sobą. Borys nauczył innych, że inność nie jest zła – jest jak inny kolor w tęczy. Kiedy świeciły gwiazdy, miś zasypiał spokojnie, wiedząc, że ma przyjaciół, którzy go kochają takiego, jaki jest. I to było najpiękniejsze ze wszystkiego.