Mały traktor i wielka przygoda

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące za stodołą stał mały, zielony traktor o imieniu Tadek. Miał duże, żłobione koła i uśmiech od samego rana. Ale dzisiaj Tadek był smutny, bo usłyszał, jak auta na drodze ścigają się i trąbią wesoło.

Czerwone auto Franek przejechało obok i zawołało: "Hej, Tadku, czemu tak wolno pełzniesz? My jesteśmy szybkie i błyszczące!" Tadek westchnął i pomyślał, że może naprawdę jest za wolny. Schował się za stogiem siana.

Nagle niebo pokryły ciemne chmury. Zaczęło padać, najpierw drobno, potem coraz mocniej. Deszcz zmienił drogę w wielkie błoto. Auta próbowały jechać, ale ich gładkie opony ślizgały się i kręciły w miejscu. Franek utknął po osie.

Auta trąbiły i płakały: "Pomocy! Nie możemy ruszyć!" Tadek usłyszał ich krzyki. Choć bał się, że jest za słaby, wyjechał na drogę swoimi potężnymi kołami. "Cześć, chłopaki! Może wam pomogę?"

Tadek podjechał do Franka i zahaczył hak. Silnik mruknął, koła wbiły się w ziemię i… wyciągnął Franka z błota! Potem wyciągnął żółte auto Basię i niebieskie auto Krzysia. Wszystkie auta były uratowane.

Autka zaczęły krzyczeć z radości: "Jesteś super, Tadku! Bez ciebie byśmy nie dały rady!" Franek spuścił wzrok i powiedział: "Przepraszam, że się z ciebie śmiałem. Jesteś naprawdę mocny i ważny."

Tadek uśmiechnął się szeroko: "Każdy ma coś swojego – ja mam siłę i wielkie koła, wy macie szybkość i blask. Wszyscy jesteśmy potrzebni!" Auta zgodnie zatrąbiły na zgodę. Od tej pory bawiły się razem na polu i na drodze.

Gdy słońce zaszło, na niebie pojawiły się gwiazdy. Tadek wrócił do swojej ciepłej szopy, a Franek zaparkował obok. "Dobranoc, Tadku" – szepnął wiatr. Traktor zamknął oczy i zasnął spokojnie, marząc o przygodach pełnych przyjaźni.